Τα χρώματα του πολέμου

Εκλάμψεις – μια φλασιά για να δει πιο φωτεινές μέρες ο κερκυραϊκός τουρισμός

2011-07-01T08:46:00.006+03:00

{*} {Παρακαλούμε, μη διαβάζετε τα εγκλειόμενα σε αγκύλες}

Φάρος πολιτισμού, η πόλη-μνημείο, κατάφωτη, κερί εις μνήμην, να βάλουμε επίσης κόκκινα φανάρια, ο φωτισμός αξιοποιείται, hey sailor, για την προσέλκυση επισκεπτών [ΦΣΣΣΤ] Να βάλουμε φώτα για έντομα που ‘ναι παγίδες, σαν κι αυτά στις προθήκες κρεοπωλών, για να μη βαράνε τον Αύγουστο οι επιχειρηματίες του τουρισμού μύγες, να φωτίσουν τα παχιά πρόσωπα τους, από τη μύγα ξύγκι, στρατηγικό, επιθετικό μάρκετινγκ[ΦΣΣΣΤ] Όσοι ζυγώνουν δελεασμένοι παραθεριστές θα καψαλίζονται σαν πεταλούδες, νεκρική ακαμψία σε λάμπες φθορισμού, σαν έκθαμβοι απ’ τη δυτική λάμψη παράνομοι μετανάστες, τα πτώματα τους ψημένα στον ηλεκτροφόρο φράκτη των συνόρων εν είδει παραδειγματισμού[ΦΣΣΣΤ] Άνθρωποι-έντομα, ο πόθος γίνεται επί τέλους πραγματικότητα, να μη μεταβαίνεις, να μη διανύεις απόσταση, να τηλεμεταφέρεσαι όπως στη Μύγα του Ντέιβηντ Κρόνεμπεργκ ο μεταλλαγμένος επιστήμονας Τζεφ Γκόλντμπλαμ[ΦΣΣΣΤ] Αν είναι οι κατσαρίδες τα μόνα πλάσματα, που, την επαύριο του πυρηνικού ολέθρου, θα επιβιώσουν μεταλασσόμενα, υπαγορεύει η πυρηνική ενέργεια, φωτίζει τις πόλεις, τη μετάλλαξη των ανθρώπων σε κατσαρίδες, πλάσματα προς εξολόθρευση και αναλώσιμα, αμελητέα ποσότητα[ΦΣΣΣΤ] Η ραδιενέργεια καταφθάνει εξ Ανατολάς, ακτινοβολόντας, στίλβουσα σαν το βόριο σέλας[ΦΣΣΣΤ] Είναι το φώς των φλας των φωτογραφικών μηχανών εκατομβών Ιαπώνων τουριστών, απαθανατιζόμενων με φόντο τ’ αξιοθέατα, φωτογραφίες διαβατηρίων, καθ’ οδόν για το τελευταίο τους ταξίδι – κλικ[ΦΣΣΣΤ] Στο Τσερνόμπιλ ήδη, από το γνωστό γονδολιέρη της πορθμειακής γραμμής του Άδη, ετοιμάζονται τα πρώτα οργανωμένα τουρ επισκεπτών, μονοπάτια μυρμηγκιών, εντός των ορίων της forbidden zone για να δηλωθεί κι επισήμως ότι κάθε τουριστική ατραξιόν είναι μια νεκρή ζώνη[ΦΣΣΣΤ] Η αναζωογόνηση της τουριστικής κίνησης σε κάθε περίπτωση προϋποθέτει την εκδίωξη του οίστρου, της ζωής, τελευταία παραθεριστική κατοικία, ως ενοχλητικής μύγας, διενεργείται από τα κοράκια της ανάπτυξης, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της[ΦΣΣΣΤ] Ξεκινάμε ευθύς, αρχής γενομένης από τα αποδημητικά πουλιά εντομοφάγα που παίρνουν την άνοιξη από τα φωτισμένα δέντρα της πάνω πλατείας –όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται– καλό Χειμώνα!

ΦΣΣΣΤΔ ΕΝ Κ Λ Ε Ι ΝΟ Υ ΜΕ ΤΟ Σ Τ Ο Μ Α ΜΑ Σ Γ Ι Α ΝΑ ΜΠ ΕΙ Μ Ε Σ Α ΜΙ Α Μ Υ Γ ΑΦΣΣΣΤ

Τα Χρώματα του Πολέμου

Μύγες μες στο γάλα,

Μυρμήγκια πολεμιστές/ εργάτες του σεξ

Αποχρωματισμός

2011-02-24T14:54:00.008+02:00

(Καλό Χλωμό πρόσωπο, νεκρό Χλωμό πρόσωπο)

Π Ο Λ Ε Μ Ι Κ Ο Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν :

Η μπογιά μας πέρασε. Πια η φοιτητική κίνηση ελευθεριακών αποχρώσεων ως τέτοια φάγαμε τα ψωμιά μας. Στο εξής δεν θα παρενοχλούμε, δεν θα μηχανορραφούμε επιχειρώντας –διεξάγοντας πολεμικές επιχειρήσεις– να αποπλανήσουμε τους ανύποπτους-ανήλικους-άμαχους-φοιτητές-φοιτήτριες. Να ασελγήσουμε σε βάρος τους. Να κηλιδώσουμε τα ευαγή ΑΕΙ. Εκεί όπου επικρατεί νεκρική η σιωπή του εγκαταλελειμμένου πεδίου της μάχης μετά το πέρας της. Έχει σημάνει στο στρατόπεδο σιωπητήριο και αρνούμαστε να ντυθούμε στο χακί. Αποχαιρετισμός στα όπλα; Οραματιζόμαστε την αναβίωση της σύγκρουσης, είμαστε θα πει πολεμοχαρείς. Δεν είμαστε ωστόσο εμείς που έχουμε τα χέρια τα βαμμένα με αίμα –τα ματωμένα χρώματα– όσων διενήργησαν την αφαίμαξη και από την τελευταία ρανίδα νοήματος. Αποχρωματισμός, στα όπλα! Λοιπόν, όχι, δεν προτιθέμεθα να καταθέσουμε τα όπλα· να το πούμε χωρίς περιστροφές, τσεκουράτα, δεν θα θάψουμε, οι ερυθρόδερμοι, το τόμαχοκ του πολέμου· ας το ξεκόψουμε εξ αρχής: δεν καπνίζουμε την πίπα της ειρήνης. Θεωρούν άλλοι casus belli τα μέτρα για τον περιορισμό του καπνίσματος; Παραπετάσματα καπνού· δεν θα περιοριζόμαστε πια εμείς οι μπαρουτοκαπνισμένοι παλαίμαχοι, όχι φυτά εσωτερικών χώρων, στην αποπνικτική ατμόσφαιρα μερικών τετραγωνικών μέτρων για να εντοπίσουμε αιτίες πολέμου· προσανατολιζόμαστε σε κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Τα χρώματα που αλλάζουμε –χαμαιλεοντισμός– θα κάνουμε ο εχθρός να αλλάξει χίλια χρώματα. Θα ξεβάψουμε, εμείς μια μουτζούρα, πάνω σε όλη την πόλη. Δεν υπογράφουμε εκεχειρία· θα υπογράφουμε αλλιώς τα κείμενα μας (πολεμικές ασκήσεις επί χάρτου). Χρώματα παραλλαγής – μεταλλαγή των χρωμάτων· the king is dead, long live the king.

Τα Χρώματα του Πολέμου – βασιλιάδες της pop art

Σύνδεσμος Παλαιών Πολεμιστών

Το μονοπάτι του πολέμου

2010-11-30T01:41:00.008+02:00

Βρισκόμαστε έμπροσθεν της οικίας της κακής μάγισσας, ήτοι την ανακατασκευαζόμενη βιβλιοθήκη, του Ιονίου Παν/μιου ΑΕ(I). Η ζαχαρένια πρόσοψη είναι όλη φαγωμένη. Τα Χρώματα του Πολέμου –χρώματα ζαχαροπλαστικής– έλαβαν φέτος για πρώτη φορά μέρος, προσδίδοντας ξεχωριστή γεύση, στις, πια καθιερωμένες, εκτεταμένες πολιτικές ζυμώσεις που έλαβαν χώρα στα περιθώρια των εκδηλώσεων τίμησης της επετείου της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου – ηχεί κάπως παράταιρο, είναι αλήθεια, δεν βρίσκετε, αγαπητή μου, ένα ακόμη βούτημα με το τσάι σας; Αρτοκλασίες. Το σώμα της πορείας κόπηκε μετά από διαπληκτισμούς και αψιμαχίες. Ψωμί και αλάτι. Ξύδι. Είμαστε η μαγιά ενός νέου κινήματος!

[Υ.Γ: Το έργο μας που ακολουθεί θυμίζει το Blair Witch Project κατά το ότι περιλαμβάνει ένα σκοτεινό δάσος και μια μάγισσα. Και επειδή έχει στη φαρέτρα του πολύ μέτριες, ασταθείς και σκοτεινές λήψεις, αν και είναι η προχειρότητα στη δική μας περίπτωση απολύτως ανεπιτήδευτη. Έτσι οι όποιες ομοιότητες σταματούν εδώ. Γι’ αυτό μη φοβηθείτε να ακολουθήσετε Το Μονοπάτι του Πολέμου, εγγυώμεθα γι’ αυτό, είναι άξιο να το διαβεί κανείς μέχρι τέλους].

Path of war - Το μονοπάτι του πολέμου from xromatatoupolemou on Vimeo.

Το μονοπάτι του πολέμου

Το σύνθημα ηχεί σαν πολεμική ιαχή –> «Το ποτάμι πίσω δεν γυρνά!» –> Βροντερός ενθουσιασμός ξεσπά σαν τη βοή –> των υδάτων –> Παραδόξως είναι η στιγμή –> που η πορεία επιστρέφει στο ακριβές σημείο απ’ όπου ξεκίνησε –> Κι όμως δεν πηγαίνουμε –> κόντρα στο ρεύμα–> Οι φόβοι παρασύρθηκαν και σκορπίστηκαν –> καταναγκασμός προς επανάληψη –> Για να αποφευχθεί και τούτη τη φορά η απευκταία εξέλιξη –> προκειμένου να αποτραπεί ο κίνδυνος –> θα επιληφθούμε του θέματος –> για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της διασάλευσης του –> της αμφισβήτησης του ψευδοκυκλικού χρόνου του εμπορεύματος –> ημείς θα διασφαλίσουμε την ανεύρεση του δρόμου της επιστροφής –> αντί της κλοπής από το δέντρο της γνώσης η μπισκοτένια πρόσοψις –> «το Πολυτεχνείο», νέο ψωμί για τοστ –> Για να μην χαθούν στο αφιλόξενο δάσος τα φτωχά παιδιά του ξυλοκόπου –> εκεί όπου οδηγήθηκαν από την αντιλαϊκή πολιτική –> της κυβέρνησης του μνημονίου της Ε.Ε και της συνθήκης του Μάαστριχτ –> Του ευρωμονοδρόμου –> ενός δρόμου σπαρμένου με Ευρώ –> Κάνουμε όλοι τέχνη του δρόμου –> Ζήτω η ξύλινη γλώσσα –> ξύλινα σπαθιά και δόρατα –> η γριά έτοιμη για ξεφούρνισμα –> Το σύνθημα ηχεί σαν πολεμική ιαχή:

[full circle & cull de sac]

ΨΩΜΙ – ΨΩΜΙ – ΨΩΜΙ

Δ Ω ΡΕ ΑΝ Σ Ι Τ Ι Σ Η Κ Α Ι ΣΤΕ Γ Α ΣΗ Γ Ι Α Ο Λ Α ΤΑ Π Α Ι Δ Ι Α –> Ω Σ Π Ο Υ Ν Α Π Α ΧΥ Ν Ο Υ ΝΕ Γ Ι Α Τα Κ Α ΛΑ –> ΣΤ Ο Σ Ο Κ Ο Λ ΑΤΕ ΝΙ Ο Σ Π Ι ΤΙ Τ Η Σ Κ Α ΚΙ Α Σ Μ Α Γ Ι ΣΣ Α σ !

Χάνσελ και Γκρέτελ

–> Τα Χρώματα του Πολέμου

Silver Jews - Candy Jail

Τουριστικός οδηγός σπουδών 2010 – ‘11

2010-10-27T16:31:00.007+03:00

Έναρξη τουριστικής περιόδου

Το ελληνικό κράτος, όχι μόνον επειδή μεγάλο μέρος του ΑΕΠ του προέρχεται από την εισροή τουριστικού συναλλάγματος, θυμίζει εκείνη την περίπτωση πριν λίγα χρόνια κάποιων γραφείων ταξιδίων, τα οποία κήρυξαν πτώχευση. Οι ιδιοκτήτες εγκατέλειψαν τη χώρα με άγνωστη κατεύθυνση, εν αντιθέσει με τους πελάτες τους· αυτοί έμειναν “αταξίδευτοι”. Όπως είναι επόμενο η «κρίση» δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη τη ναυαρχίδα του ελληνικού τουρισμού (sic), δηλαδή την Κέρκυρα, πλήττοντας τους τοπικούς tour-operators· η διοίκηση του Ιονίου Πανεπιστημίου, ενός ιδρύματος πλήρως εναρμονισμένου με τον παραθεριστικό χαρακτήρα του τόπου όπου φιλοξενείται, σύμπνοια η οποία προάγεται, σχέση που συσφίγγεται, όπως επανειλημμένα και επιτακτικά ζητείται από τους φορείς της εντόπιας οικονομίας, καλείται να διευθετήσει το πρόβλημα της στέγασης των φοιτητών, των οποίων τα καταλύματα τυχαίνει να είναι τα ίδια εκείνα τα θερινά των τουριστών. Παρά την αυξημένη μέριμνα που επιδεικνύεται προκειμένου να αποφευχθεί μια τέτοια απευκταία εξέλιξη –οι φοιτητές με τη λήξη του ακαδημαϊκού έτους ειδοποιούνται πάντοτε εγκαίρως να εκκενώσουν εσπευσμένα τα ξενοδοχεία, ούτως ώστε να μη σημειωθεί η καταστροφική διασταύρωση τους με τους αντικαταστάτες τους– οι δυό τους, οι φαινομενικά ανόμοιες “κοινωνικές ομάδες”, συναντώνται।

Τουρίστες όπως εξόριστοι

Δίχως διάθεση να απαξιώσουμε, να μηδενίσουμε τις κινητοποιήσεις που καλώς λαμβάνουν χώρα, πέρα από τη συνήθη συνδικαλιστική/συντεχνιακή/οικονομιστική κοινοτυπία, η άρθρωση μιας, τρόπον τινά, πολιτιστικής κριτικής σε ότι αφορά το ζήτημα της στέγασης δεν νομίζουμε ότι βλάπτει। Τουναντίον πιθανόν να συμβάλει στο να προσλάβουν οι αντιδράσεις, επεκτεινόμενες, έναν πιο δημιουργικό και ευφάνταστο χαρακτήρα. Η παραπάνω “σύμπτωση” αυτής της ιδιότυπης “συγκατοίκησης” φοιτητών και τουριστών θα έπρεπε να μην παρακάμπτεται λόγω του ότι λαμβάνεται πρόνοια να μην έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο. Οι χειμερινοί ένοικοι θα ήταν γόνιμο να οσμισθούν τα ίχνη τους, να διαισθανθούν την παρουσία των προκατόχων τους στο μίζερο διαμέρισμα. Να νοιώσουν το βαθούλωμα του αποτυπώματος του κορμιού τους στα στρώματα των κρεβατιών· τα κατάλοιπα της φευγαλέας διαμονής τους, όπως εξίσου παροδική θα είναι και η δική τους παρουσία. Να τους δουν, κοιταζόμενοι στους καθρέφτες του μπάνιου.

Είτε αυτό σας αρέσει, είτε και όχι, δεν αλλάζει· μπαίνουμε στη θέση των περαστικών εκδρομέων. Εδώ σε τούτες τις συντεταγμένες όπου, κατά ειρωνεία της τύχης, οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις συμβαίνει να συμπίπτουν με αυτές τις ξενοδοχειακές μονάδες, έτσι που να καταδειχθεί πιο εμφανώς τούτο που θα ίσχυε ούτως ή άλλως: Ότι τον ιδρυματισμό του «all-inclusive» και την εκσυγχρονισμένη εξαθλίωση των “διευκολύνσεων” μιας διαχωρισμένης από τη ζωή διδασκαλίας διέπει στενή συγγένεια. Εμείς και αυτοί, οι τουρίστες, αμφότεροι είμαστε καταναλωτές πακέτων· τουριστικών ή εκπαιδευτικών, ποσώς διαφέρει. Ο ρόλος που μας επιφυλάσσεται όταν καλούμαστε να παρακολουθούμε σιωπηλά προβαλλόμενες διαφάνειες σε περίκλειστες αίθουσες, παραδομένοι ως έρμαια στην καθοδήγηση των καθηγητών-ξεναγών, είναι εξίσου παθητικός με αυτόν των περιφερόμενων τουριστών που μετέχουν σε οργανωμένα τουρ, κάνοντας site-seeing, επαφιόμενοι, όντας χαμένοι και ανήξεροι, για τον κατατοπισμό τους στην “αυθεντία” του «tour guide». Η προσέγγιση του εκάστοτε «γνωστικού αντικειμένου» είναι κατά κανόνα το ίδιο τουριστική, από απόσταση, επιδερμική· είναι αυτή η διενεργούμενη υπό το πρίσμα της επαγγελματικής διδασκαλίας, αυτής της κλινικά αποκομμένης από την εμπειρία διαμέσου της οποίας μονάχα, της ενεργού συμμετοχής, βιωματικά, είναι δυνατό να αποκτηθεί η γνώση, η οποία διαθέτει το “μειονέκτημα” να μην είναι εμπορεύσιμη. Ως εκ τούτου επιλέγεται ο κατατεμαχισμός της σε ευπώλητες νεκρές, επομένως άχρηστες, πληροφορίες. Έναντι της βίωσης, ως υποκατάστατο, όπως ακριβώς στον τουρισμό, προκρίνεται η καταγραφή τους σαν 0 και 1 στην ψηφιακή κάμερα ενός παραθεριστή. Όπως από αυτόν, έτσι και από τους φοιτητές ζητείται κυρίως τεκμηρίωση.

Η λογική ουδέποτε περιελήφθη στη διδακτέα ύλη. Αντίθετα η μύηση στο να κάνει κανείς πράγματα τα οποία διαισθάνεται ότι είναι ανούσια και παράλογα, μαθαίνοντας παράλληλα να καταστέλλει, έως ότου να έχει εντελώς απωθήσει, αδρανοποιήσει, αυτήν του την προδιάθεση για υποβολή της ανοησίας σε κριτική, συγκαταλέχθηκε πάντοτε στα θέματα SOS. Προτού διαμαρτυρηθείς επειδή κινδυνεύεις να μην έχεις που να μείνεις, καλόν είναι να αναρωτηθείς γιατί μένεις, νομίζουμε εμείς. Αν είναι επειδή το θες εσύ, όντας απολύτως «συμφιλιωμένος» με όσα περιγράφηκαν παραπάνω όχι για κανέναν λόγο άλλον πέραν του ότι έχεις απολέσει τη δυνατότητα να τα διακρίνεις, ή αν επρόκειτο εξ αρχής για θέλημα θεού να καταλήξεις εκτοπισμένος εδώ στο νησί των Φαιάκων ως άλλος Οδυσσέας· αποτέλεσμα μιας «επιλογής» διόλου απρόβλεπτης, αντιθέτως εξίσου προκαθορισμένης με αυτήν του πακέτου διακοπών από τον αδειούχο του Αυγούστου, μια απομάκρυνση όχι λιγότερο ανεπαίσθητη, όχι περισσότερο θαρραλέα ή περιπετειώδης· αυτήν τη μη “απεμπόληση” της αμφιβολίας θα επέβαλε η τήρηση της λογικής τάξης των πραγμάτων.

Ωστόσο συμβαίνει όπως στην περίπτωση των, πια θεσμοθετημένων, φθινοπωρινών μαθητικών καταλήψεων, οι οποίες και λοιδορούνται από τους “υπεύθυνους” ενήλικες που προσάπτουν στα παιδιά ότι τα από πλευράς τους προβαλλόμενα αιτήματα δεν είναι αρκούντως σοβαρά, αλλά αποτελούν πρόσχημα για να χάσουν μάθημα. Τα κατηγορούν δηλαδή για το ότι δεν μπορούν, επειδή οι ίδιοι τους έχουν στερήσει την ικανότητα να το κατονομάσουν, να το πουν, να αρθρώσουν τι είναι αυτό το οποίο “ψυχανεμίζονται”· αλλά προσκρούοντας σε αυτήν την κατεστημένη ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, βάσει της οποίας την πρώτιστη σημασία κατέχουν τα οικονομικά και διαχειριστικά ζητήματα, ενώ το πραγματικό πρόβλημα, αυτό της απουσία νοήματος την οποία νιώθουν στο διαδικαστικό, τυπικό, χαρακτήρα της εκπαίδευσης, όπως και παντού, δεν νοείται καν να τίθεται, επιδεικτικά παραμελείται, συγκαλύπτεται –και ως εκ τούτου δεν παρέχονται στα παιδιά τα εφόδια, δεν διαθέτουν την παιδεία, τη γλώσσα για να το θέσουν–, καταφεύγουν, αρκούμενα σε αυτά, στην επίκληση των μόνων “διαπιστευμένων”, αναγνωρισμένης από τον κατεστημένο λόγο “εγκυρότητας”, αιτημάτων.

Έτσι τα αλλοπρόσαλλα ψελλίσματα για τη στέγη που στάζει και τα καλοριφέρ που δεν δουλεύουν οφείλουν να ιδωθούν ως αυτό πουν είναι: υποκατάστατα. Στη σχετική φιλολογία περί «φτώχειας» μετατίθεται η υπαρξιακή αγωνία ενώπιον της απόλυτης νοηματικής ένδειας που, απωθούμενη, με την κάθε σχετική με αυτήν νύξη να θεωρείται αδιανόητη –τουλάχιστον όσο και το ενδεχόμενο να υφίσταται κάποιος βαθύτερος λόγος για τον οποίο οι καταληψίες «θέλουν να χάσουν μάθημα», που να μην ξορκίζει η “εξήγηση” του φαινομένου και η συνακόλουθη τάχιστη προσπέραση του με την κατάθεση του κοινότυπου πορίσματος ότι «απλά βαριούνται», απόφανση που απαλλάσσει από τον κάθε περεταίρω προβληματισμό, μας σώζει έτσι από τη βαρεμάρα–, παραμένει ανέγγιχτη, δεν βρίσκονται πια οι λέξεις για να ειπωθεί. Ας σημειωθεί, ειρήσθω εν παρόδω, πως ο «άναρθρος χαρακτήρας», τον οποίο καταλογίζουν στη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 οι επικριτές της, δεν είναι παρά γνώρισμα της αυθεντικότητας της· συνέπεια της αδιαφορίας να απολάβει τα διαπιστευτήρια του κυρίαρχου λόγου, της αυθόρμητης, πηγαίας, σχεδόν ασυναίσθητης, θέλησης, του πόθου, για μια άνευ προφάσεων, χωρίς προκάλυμμα, διαπραγμάτευση της απουσίας νοήματος· απόρροια του ότι αυτό ακριβώς ήταν που παρέμενε άρρητο και εξοβελιστέο, επομένως δυσχερέστερο να διατυπωθεί.

Σύντομα βέβαια αυτά καταχωνιάστηκαν. Τον αντιπερισπασμό αυτή τη φορά προσέφεραν οι εργολάβοι της βίας, υποδεικνύοντας την εμμονή στην «κρατική καταστολή», τους «μπάτσους» κλπ, ως αναπλήρωση, ως τη σίγουρη οδό για να μη βρεθεί τρόπος να λεχθεί, αλλά να λησμονηθεί, εκείνο που υπήρχε η ανάγκη να ειπωθεί. Η ρωγμή σφραγίστηκε εν μια νυκτί. Δύο χρόνια μετά μοιάζουν τα πάντα σαν τίποτε, ποτέ, να μη συνέβη. Και επομένως οι φοιτητές, πολύ περισσότερο από τους μαθητές, έχοντας υποστεί όλη τη σχετική κατεργασία και, προς διαπίστωση της επιτυχούς της έκβασης, διέλθει τους απαραίτητους ποιοτικούς ελέγχους, μια διαδικασία διαλογής, εξακολουθούν και μοιάζουν να έχουν εμπεδώσει τον υφιστάμενο “κώδικα αξιών” και να μην τους περνά από το μυαλό ότι το πρωταρχικό πρόβλημα ίσως και να μην αφορά στην έλλειψη πόρων.[1] Έχουν μάθει να εθελοτυφλούν μπροστά στο γεγονός, που θα έπρεπε να είναι πασιφανές, ότι όλα γίνονται για το θεαθήναι, σαν από κεκτημένη ταχύτητα· παρόλο που κανείς δεν φαίνεται να πιστεύει στο νόημα τους, όλοι –με ελάχιστες τις εξαιρέσεις κυρίως όσων ευσυνείδητων δασκάλων καταβάλουν φιλότιμες, αλλά μάλλον ατελέσφορες προσπάθειες, να περισώσουν κάτι– θα προτιμούσαν να είναι κάπου αλλού, μισούν αυτό που κάνουν, το αντιμετωπίζουν ως μια αγγαρεία. Από τους φοιτητές που, δίχως αυτό να αποτελεί έκπληξη, αποφεύγουν να παρίστανται στα μαθήματα και για τους οποίους όλο ετούτο λογίζεται σαν μια τυπική διαδικασία που θα πρέπει να υποστούν μέχρις ότου γίνουν κάτοχοι ενός τίτλου σπουδών, ως τους «ιπτάμενους καθηγητές», οι οποίοι πετούν τριγύρω σαν οχληρές μύγες –συγκεντρώνοντας έτσι την απαραίτητη προϋπηρεσία για να φανούν αντάξιοι των καθηκόντων τους ως τουριστικοί οδηγοί–, και που ευχαρίστως θα θυσίαζαν αυτό που εκλαμβάνουν ως ένα αναγκαίο κακό, μια παρενέργεια που σαν κατάρα συνοδεύει τον ασήμαντο αγώνα τους για την καθιέρωση και ανέλιξη τους στο παραπαίον ακαδημαϊκό στερέωμα εις άγρα ενός κάποιου κύρους άλλωστε πια μάλλον αμφιλεγόμενου.

Μικρή “πραγματεία” περί «πραγματισμού»

Παρεκκλίνοντας για λίγο από την τουριστική μας περιήγηση, ας κάνουμε στο σημείο αυτό μια παρέκβαση συζητώντας το επιχείρημα όσων χαιρετίζουν τις επιμέρους, ποσοτικές, συντεχνιακές, διεκδικήσεις ως πρώτης τάξεως, λαμπρές ευκαιρίες για την επίτευξη «συσπείρωσης». Ομολογουμένως τέτοιες συγκυρίες, για όσους δεν δράττονται αυτών απρομελέτητα παρά για να κάνουν αυτό που περιγράψαμε παραπάνω, να διοχετεύσουν τη δυσανασχέτηση, της οποίας το αντικείμενο παραμένει ασυνείδητο, εκτονώνοντας την έμμεσα, επωφελούμενοι από το κατάλληλο γι’ αυτό το μασκάρεμα όχημα, δηλαδή για κανέναν άλλον πλην των αθεράπευτων ιδεολόγων, εξυπηρετούν αυτήν την «συσπείρωση» που, όμως, σε απλά ελληνικά, θα πρέπει να αποδοθεί ως εξής: ως ένας πρόσκαιρος “συνεταιρισμός”, κατά τα όσα υπαγορεύει το δόγμα «η ισχύς εν τη ενώσει». Όπου πρόκειται βέβαια για μια ισχύ διαπραγματευτική –έτσι κι αλλιώς αποδεικνυόμενη εξόχως ανεπαρκή, ατελέσφορη–, έναν τακτικό ελιγμό για τη «συλλογική κατάκτηση» όσων κανείς δεν θα διατηρούσε πιθανότητες να απολάβει, να αποσπάσει μόνος τους. Εντούτοις επιδιώκει να τα καρπωθεί ο ίδιος, είναι γι’ αυτόν μόνο του, για τον εαυτό του. Τα οικονομικά αιτήματα –και μετερχόμαστε εδώ τον όρο «οικονομικά» όχι με τη στενή, αυστηρή του σημασία–, συνεπώς, δεν μπορούν να είναι πραγματικά «ενωτικά», απευθύνονται σε αυτόν, κινητοποιούν τον εγωιστικό πυρήνα, αντενδείκνυνται για την προαγωγή της κοινότητας· κάθε σχετική βλέψη εμπεριέχει μιαν αγεφύρωτη αντίφαση και συνιστά τερατώδη πλάνη. Εκτός βέβαια και αν, ενστερνιζόμενοι μια μάλλον φιλελεύθερη, ατομικιστική, θεώρηση, αντικαταστήσουμε την κοινότητα με την προσέγγιση της κοινωνίας ως ένα «σύνολο ατόμων» που, ως τέτοια, μπορούν μόνο να “συνασπισθούν” ενίοτε, υποκινούμενα από το ατομικό συμφέρον. Εν τέλει, αντί του να συνεισφέρουν στο να οξυνθεί η κρίση, να επέλθει η «συνειδητοποίηση» των πολλών, όπως ελπίζουν, οι υποστηρικτές της άποψης που μόλις παρατέθηκε, καταδικάζοντας εαυτούς στο μονότονο μηρυκασμό μιας απαράλλακτης συνθηματολογίας, εξασφαλίζουν μια βέβαιη επιτυχία στην εξασθένιση του δικού τους αισθητηρίου, αν υποθέσουμε ότι υπήρξε αυτό ανεπτυγμένο, βυθιζόμενοι υπό το συντριπτικό βάρος της συνήθειας στη σύμβαση.

Εκπαιδευτικός τουρισμός

Αυτή η μέθοδος της διάβρωσης διαμέσου της αδυσώπητης εφαρμογής του δόγματος που διακηρύττει πως «η επανάληψη είναι μητέρα πάσης μαθήσεως», είναι ενδεικτική, όντας παρεπόμενο της, της φύσης του προωθούμενου τρόπου εκμάθησης, ο οποίος απροκάλυπτα προάγει τον κομφορμισμό. Ο «δημόσιος χαρακτήρας του Πανεπιστημίου», η «εξίσωση των ευκαιριών πρόσβασης στη γνώση», αποκαλύπτεται ως αυτό που πραγματικά είναι: Όχι, δηλαδή, ένας αληθινός εκδημοκρατισμός έναντι της μονοπώλησης της γνώσης από ελάχιστους εκλεκτούς, αλλά η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος του τετριμμένου που η προέλαση του υπήρξε μια διαδικασία η οποία συναντά την αντιστοιχία της στην εμφάνιση του μπανάλ του μαζικού τουρισμού. Η μαζική εκπαίδευση εξασφάλιζε πως, όντως, η γνώση θα έπαυε να είναι προνόμιο λίγων, μέσω της απλούστερης και πλέον σίγουρης οδού· αφανίζοντας την, στερώντας την από όλους, προτού προβεί στο άνοιγμα για το κοινό, με ελεύθερη πρόσβαση, της εισόδου του μαυσωλείου της, που, σαν αρχαίο ταφικό μνημείο υποβιβαζόμενο σε αξιοθέατο, αφού απηλλάγη από αυτό, κάθε ίχνος πνεύματος ξορκίστηκε και εκδιώχθηκε σαν προαιώνια φαραωνική κατάρα, προσφερόταν τώρα στο άπληστο μάτι της τουριστικής κάμερας, έτοιμης να εκδιώξει ότι απέμενε από την ψυχή του. Συντελέσθηκε, με άλλα λόγια, μια «εξίσωση» το ίδιο ισοπεδωτική, εφάμιλλη αυτής την οποία σήμανε η μεταβολή του ταξιδιού από πολύτιμη εμπειρία για την αποκλειστική τέρψη ευνοημένων, σε εμπορικό «αγαθό» προσιτό σε κάθε έναν καταναλωτή, συνεπαγόμενη την κατάργηση του. Η μετάβαση και στον πλέον απομακρυσμένο και εξωτικό προορισμό θα γινόταν εύκολη, έναντι ευτελούς αντιτίμου αλλά δίχως κόστος – που θα πει χωρίς αντίκτυπο· τίποτε δεν θα παρέμενε αθέατο, κανένα σημείο της υφηλίου άγνωστο ή μυστηριακό, για κανέναν. Επειδή όλα τους θα εξαφανίζονταν· και στη θέση τους, χωρίς κανείς να το πάρει είδηση, θα στηνόταν μια προσομοίωση. Το Ι.Π., ας το σκεφτούμε, διαθέτει ένα ασύγκριτο πλεονέκτημα έναντι άλλων ΑΕΙ· έχει το προτέρημα να είναι ένα ομοίωμα εγκατεστημένο, καθώς εδρεύει στην καρδιά ενός τουριστικού «προορισμού», στη μέση ενός τεράστιου θεατρικού σκηνικού. Κανείς απόφοιτος δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται ότι το πτυχίο του δεν θα έχει αξία.

Είναι αυτή ανάλογη εκείνης μιας φωτογραφίας-σουβενιρ από τον τόπο των διακοπών. Το στιγμιότυπο εμφανιζόμενο αποτελεί το μόνο αξιοποιήσιμο στοιχείο που να συνηγορεί στην εμφάνιση αυτού του τού θέματος, του παραθεριστή, στο θέρετρο το οποίο «επέλεξε». Η εκεί παρουσία του, την οποία πασχίζει μάταια να τεκμηριώσει, επειδή δεν τη βιώνει, φωτογραφούμενος μανιωδώς με φόντο μνημεία που δεν είναι πια τέτοια, άλλα εμπορικά σήματα, κοινώς trademarks, παραμένει αναπόδεικτη· κανένα πειστήριο δεν υπάρχει ως προς το αυθεντικό αυτής. Και, εν τούτοις, η φωτογραφία είναι το μόνο που μπορεί να αποσπάσει, ελλείψει οποιουδήποτε πράγματος άλλου για να αποκομίσει· δεδομένης της αδυναμίας του να συνδεθεί με έναν τόπο που έχει εξανεμισθεί· εξαϋλωθεί εξ αιτίας του ριζικά εξωτερικού τρόπου, με τον οποίον ο «επισκέπτης» τον προσεγγίζει δίχως ποτέ να τον πλησιάζει. Ομοίως το πτυχίο, το αποδεικτικό φοίτησης, επιτελεί λειτουργία ανάλογη, προοριζόμενο να πιστοποιεί ότι ο νεαρός απόφοιτος κατανάλωσε πληροφορίες με την ίδια βουλιμία που ο τουρίστας καταβρόχθισε χιλιόμετρα και εικόνες οι οποίες απετέλεσαν αναπαράσταση μιας αναπαράστασης, αποδεικνύοντας πως αν το εκπαιδευτικό κατεστημένο προάγει την αποστήθιση, δεν είναι αυτό για άλλο λόγο από το ότι θεμελιακό συστατικό του, λειτουργία του, είναι η παράδοση στη λήθη. Ο νεαρός επιστήμονας, εντός ολίγου, από τα χρόνια που ξόδεψε στο πανεπιστήμιο δεν θα θυμάται περισσότερα από όσα ο εκδρομέας του Αυγούστου από τις ημέρες της άδειας του. Αμφότεροι μπορούν να κορνιζάρουν τα αποκτήματα τους, εσύ το πτυχίο, εκείνος τη φωτογραφία. Κρεμώντας τα στον τοίχο θα απολαμβάνουν το προνόμιο της θέας από απόσταση ασφαλείας όσων εναπόθεσαν εκεί, από φόβο θέλησαν να φυλακίσουν στο χαρτί, για να μην τα υποδεχθούν μέσα τους.

[1] Ενίοτε ωστόσο πίσω από την κοινοτυπία αυτή των προβαλλόμενων αιτημάτων κανείς μπορεί, διακρίνοντας μιαν ασυναίσθητη νύξη του αληθινού προβλήματος, να υποθέσει πως η ανάμνηση του, αυτού του απωθημένου, ενδόμυχα, λαθρόβια, εξακολουθεί και ανθίσταται, φυτοζωεί και εκφράζεται μόνον εμμέσως. Έτσι που, φερ’ ειπείν, ένα από τα πανό τα αναρτημένα στην τελούσα υπό κατάληψη Πρυτανεία θα επιδεχόταν διπλή ανάγνωση. «Δεν πληρώνουμε 90Ε –Θα μένουμε Τζάμπα»· που θα πει: «Μένουμε τζάμπα και βερεσέ, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μένουμε· είμαστε εδώ χωρίς η παρουσία μας να διατηρεί κανένα νόημα».

Μανιφέστο του χρωματισμού

2010-07-05T00:00:00.001+03:00

Προβαίνοντας στις γνωστές κινήσεις κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ επιζητούσαμε την πρόκληση αντιδράσεων· η πόλωση ήταν εκείνη στην οποία αποβλέπαμε, επιδιώξαμε να εξωθήσουμε όλους τους εμπλεκόμενους στο να πάρουν θέση. Και ο διχασμός, όπως αναμενόταν, επήλθε. Η ανάδειξη της αντίθεσης στις εφαρμοζόμενες επιλογές περιβλήθηκε με την αποδοχή πολλών· ενώ για άλλους η στάση μας υπήρξε ακατανόητη, αδικαιολόγητη· έσπευσαν να μας απορρίψουν ως διαπνεόμενους από στείρο αρνητισμό. Αν αυτή η καχυποψία που μας επιφυλάχθηκε είναι εν μέρει κατανοητή προερχόμενη από μερίδα συμφοιτητών μας, ιδίως όταν πρόκειται για εκείνους τους ανεξοικείωτους με το λόγο που έως τώρα έχουμε αρθρώσει, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για όσους από το καθηγητικό κατεστημένο, το προσκείμενο στη διοίκηση, φροντίζουν να συμβάλουν στη διάχυση αυτής της πεποίθησης· δραττόμενοι κάθε προσφερόμενης ευκαιρίας για να εξαπολύσουν εναντίον μας την μομφή ότι «απλά αντιδρούμε και τίποτα δεν αντιπροτείνουμε».

Επιτρέψατε μας να πούμε ότι διατηρούμε την υπόνοια πως στη δική τους περίπτωση δεν εκφράζεται το άδολο ενδιαφέρον, η ειλικρινής τους αγωνία εν αναμονή της συμβολής της δικής μας στην ανύψωση του επιπέδου των σπουδών με την κατάθεση προτάσεων, τις οποίες θα έσπευδαν, εάν ήσαν γόνιμες, να υιοθετήσουν. Αλλά, αντίθετα, υποκρύπτει ο προβληματισμός που υποκριτικά εκφράζουν το αίτημα να μην μιλάμε· ελπίζουν, αντιτείνοντας το εν λόγω επιχείρημα να μας εκθέσουν ως “αφερέγγυους” στα μάτια όλων, αποκαλύπτοντας την ένδυα προτάσεων που μας διέπει, προτάσεων ρεαλιστικών. Και, ναι, ομολογουμένως, εμείς δεν είμαστε σε θέση να καταρτίσουμε ένα σχέδιο «εφαρμόσιμο»· επειδή το τι, κατά τους ίδιους, είναι τέτοιο και τι όχι κρίνεται σύμφωνα με το εάν συνάδει με αυτά, με το κατά πόσο πληροί κριτήρια που ερήμην μας έχουν θεσπισθεί. Το αν κάτι, λοιπόν, είναι «επιτεύξιμο» ή «ανεδαφικό» καθορίζεται με γνώμονα τη σύμπλευση του ή μη με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, του οποίου η σύσταση διαφυλάττει απλά τη διαιώνιση του ως έχει· την κατοχύρωση της ιεραρχίας των «ειδημόνων».

Το πιο απλό, ταπεινό, αίτημα που μπορεί να απευθυνθεί στον κο Πρόεδρο δύναται να συγκρούεται με την τάδε κείμενη διάταξη ή το δείνα άρθρο του «χ» νόμου, να αντιβαίνει στη διεθνή πρακτική και εμπειρία, να προσκρούει στο «α» ή «β» έλλειμμα στην υλικοτεχνική υποδομή κλπ. Η πρόσφατη συνάντηση, την οποία ο κος Κανελλόπουλος συγκάλεσε προκειμένου να μας ανακοινώσει αποφάσεις ήδη ειλημμένες, όντας ένα εξόφθαλμο παράδειγμα κατ επίφασιν διαλόγου, αποτελεί μια ενδεικτική περίπτωση αυτής της τακτικής της υπεκφυγής. Για να παρακαμφθούν ακόμη και αντιρρήσεις διαχειριστικής φύσεως, επιστρατευόταν η παράθεση του πλούσιου νομοθετικού έργου της Βουλής των Ελλήνων, υπήρξε επίκληση πληθώρας νομικίστικων δήθεν κωλυμάτων με περισσή σπουδή. Διαμέσου του ακατάληπτου χαρακτήρα αυτού του φλύαρου μονόλογου αποζητείται να τεθεί εσπευσμένα τέλος σε κάθε συζήτηση που αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία των «ειδικών»· μεθοδεύεται η εμπέδωση της αίσθησης ότι είναι αυτοί που νομιμοποιούνται να μονοπωλούν το λόγο και εμείς δεν έχουμε διαπιστευθεί ως τέτοιοι. Να γίνει συνείδηση πως εδώ δεν χωράει γνώμη. Επομένως εκείνο το οποίο επιζητείται όταν τάχα κόπτονται για εποικοδομητικές προτάσεις είναι να εξουδετερωθεί κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή, να καταδειχθεί ότι, εμείς, ασφαλώς και δεν μπορούμε να μιλάμε· να αποδεχθούμε την ήττα μας. Ναι, αλήθεια, δεν μπορούμε με αυτούς τους όρους. Ούτε, όμως, θέλουμε. Επειδή αυτό που προτάσσουμε αντιστρατεύεται αυτήν την ιεραχρεία των ιθυνόντων. Κανένα λόγο δεν έχουμε να παίξουμε το παιχνίδι με τους κανόνες τους. Επιλέγουμε το μονοπάτι του ανορθόδοξου πολέμου.

Θα συνιστούσε θεμελιώδες ατόπημα αν, επισημαίνοντας τα παραπάνω, αναζητούσαμε άλλοθι για να παραιτηθούμε αυτού που αποτελεί αδιαμφισβήτητο καθήκον μιας πρωτοβουλίας όπως είναι η δική μας, και που συνίσταται στην εκπόνηση προτάσεων όσο το δυνατό εμπεριστατωμένων· στη συγκεκριμενοποίηση του σκέλους του θετικού προτάγματος της που αφορά σε άμεσες διεκδικήσεις. Αν έως τώρα υστερήσαμε σε αυτόν τον τομέα, αμελήσαμε αυτήν την εργασία, είναι επειδή επικεντρωθήκαμε στο στόχο της ενεργοποίησης της Γενικής Συνέλευσης των φοιτητών του τμήματος. Εξακολουθεί αυτή η υπόθεση, όπως θα φανεί και στη συνέχεια, να αποτελεί πρώτιστο μας μέλημα, αφού επιμένουμε να θεωρούμε ότι η μέγιστη δυνατή συμμετοχή απαιτείται, οι στόχοι, οι προτάσεις, ότι αφορά σε αυτά, οφείλουν όλα να διαμορφωθούν από κοινού μέσα από συλλογικά όργανα και με δημοκρατικές διαδικασίες. Αλλά, δεδομένου ότι η επιδίωξη μας να συμβάλλουμε στην κινητοποίηση ευρύτερων στρωμάτων συμφοιτητών μας σε αυτήν την οδό δεν στέφθηκε μέχρι στιγμής από επιτυχία και αναζητώντας τα δικά μας σφάλματα, εικάζουμε πως αυτή ακριβώς η έλλειψη απτών προτάσεων, ίσως ικανών να θέλξουν, να πείσουν για την αξία της εν λόγω δραστηριοποίησης, συνέδραμε στην μη τελεσφόρηση των προσπαθειών μας. Προσανατολιζόμαστε γι’ αυτό στην κατεύθυνση της παρουσίασης των θέσεων μας σε σχέση με αυτό όπου φανταζόμαστε πως θα μπορούσε να διαδεχθεί, ή έστω να αμβλύνει, την κατάσταση αυτή που με μελανά χρώματα αποδίδουμε εδώ και ένα χρόνο περίπου και που προξενεί σε εμάς, αλλά και σε πολλούς ακόμη, αυξανόμενη δυσφορία.

Εγκαινιάζουμε την εν λόγω εργασία από εδώ με αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν. Πρώτα μια παρέκβαση· διευκρινίζουμε: δεν αυταπατώμεθα όσον αφορά το εμπεριστατωμένο των προτάσεων που θα διατυπωθούν στη συνέχεια. Οι πραγμάτευση των ζητημάτων εδώ δεν είναι «εξαντλητική» –ποια, αλήθεια, μπορεί να θεωρηθεί τέτοια, διερωτόμαστε–, αφήνουμε το προνόμιο των τέλειων λύσεων σε αυτούς που τις διατυμπανίζουν ως τέτοιες προς άγραν πελατείας – αν δεν εννοήσατε ποιους έχουμε υπόψιν, ρίξτε μια ματιά στην παρουσίαση του ΤΗΧΕΙ στο διαδικτυακό του τόπο. Θα περιοριστούμε να παραθέσουμε ορισμένες θέσεις μας εν συνόψει, σε αδρές γραμμές· να επιτύχουμε την απόδοση ενός υποτυπώδους περιγράμματος, μόνο, αυτού που οραματιζόμαστε. Και επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε λεπτομερέστερα, αναλυτικότερα, πραγματευόμενοι τα ζητήματα, που τώρα ανοίγουμε περιοριζόμενοι σε ακροθιγείς νύξεις, εμβριθέστερα, προσδοκώντας στην ενεργό συνεισφορά και άλλων· το παρόν πόνημα φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ερέθισμα, να σταθεί το έναυσμα ενός διαλόγου· ούτως ώστε να διερευνηθούν οι προοπτικές, να τύχουν οι παρούσες θέσεις περαιτέρω επεξεργασίας, να εμπλουτιστούν. Αλλά για την ώρα η χρονική συγκυρία στέκεται αποτρεπτική· το εγχείρημα ανακόπτεται βίαια, αλλά, θέλουμε να πιστεύουμε, πρόσκαιρα, από τη διενέργεια των εξετάσεων.

Ας ξεκινήσουμε από αυτό το τελευταίο· το ενδιαφέρον των περισσοτέρων που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από αυτήν την εξεταστική περίοδο που ανάγεται σε κορύφωση της διαδικασίας, η οποία εκτυλίχθηκε καθ’ όλο το προηγούμενο εξάμηνο· σαν να επρόκειτο για την πολυαναμενόμενη “δικαίωση” όλων των καταβληθεισών προσπαθειών, την αιτία όλων, το σημείο όπου τα πάντα απολήγουν. Είναι προφανές, και δεν πρωτοτυπούμε διόλου επισημαίνοντας το, ότι ο εξετασιοκεντρισμός που μαστίζει το πανεπιστήμιο το καθυποτάσσει στη χρησιμοθηρία, συνιστά ένα επιπλέον βαρίδι που συντελεί στην αποτροπή της απόδοσης στη λειτουργία του ενός χαρακτήρα που να διαφεύγει από αυτόν τον τυπικά προπαρασκευαστικό, διαδικαστικό· προσανατολισμένο σε αυτό που παραπέμπει ευθέως σε μια ιδιότυπη διαδικασία πιστοποίησης. Η ειρωνεία εν προκειμένω έγκειται στο ότι είναι οι ίδιοι εκείνοι που, όπως είδαμε, προσάπτουν σε εμάς «στειρότητα» που έχουν αφιερωθεί στην υπηρέτηση αυτής της εκτρωματικής συλλήψεως, η οποία με απαράμιλλη τυφλότητα συγχέει τη γνώση με την αποστήθιση σωρείας μοιραία αναφομοίωτων, ασύνδετων –και, ως εκ τούτου, καθόλα αχρείαστων– πληροφοριών. Πρόκειται εδώ, βέβαια, για το απόγειο της στειρότητας –τώρα δίχως εισαγωγικά– που εκπορεύεται από την ολοκληρωτική παράδοση στη φετιχιστική λατρεία του «μετρήσιμου». Αν η γνώση, εν αντιθέσει με την βουλιμική κατανάλωση πληροφοριών, δεν μπορεί εκ φύσεως να καταγραφεί σε βαθμολογικές κλίμακες, ε, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν· πολλώ δε μάλλον που το πανεπιστήμιο-επιχείρηση οφείλει να παράσχει πειστήρια στην πελατεία του για τα αποτελέσματα όπου η αγορά εκπαιδευτικών πακέτων επιφέρει. Η εξασφάλιση υψηλής βαθμολογίας είναι το αντίστοιχο των φωτογραφιών «πριν και μετά» των διαφημίσεων μασαζοκαλσόν της τελεμάρκετινγκ, έχει ανάλογη αποδεικτική ισχύ. Τα ευεργετήματα που απορρέουν από την εκπαιδευτική διαδικασία είναι εξίσου αμφίβολα, η αποτελεσματικότητα της το ίδιο αμφισβητήσιμη· αν ασφαλώς κανείς εξαιρέσει τη συντελούμενη μύηση του μαθητευόμενου στην ίδια προαναφερθείσα αγοραία λογική, την ανόρθωση της ανταγωνιστικής διάθεσης, το σμίλευμα ενός σφριγηλού ωφελιμισμού, την εναρμόνιση με τη γραμμή της καταναλωτικής κοινωνίας, που η λεπτότητα της τη χωρίζει από το 0 (μηδέν). Όλα διαμέσου της εφαρμογής της αλάνθαστου παιδαγωγικής μεθόδου της ανταμοιβής που πρώτος ο Παβλόφ κατοχύρωσε.

Όπως ίσως θα κατέστη πρόδηλο, εναντιωνόμαστε σφόδρα στον πρωταρχικό ρόλο που αποδίδεται στις εξετάσεις. Θα ήλπιζε κανείς στην κατάργηση τους –είναι ακριβώς αυτή που προτάσσουμε–, αλλά επειδή φαντάζει αυτή η προοπτική ιδιαίτερα απομακρυσμένη, καταλυτικά επηρεαζόμενη όντας από παράγοντες που μάλλον δεν περιορίζονται στο μέγεθος της όποιας δυναμικής και αν αναπτυχθεί στο ΤΗΧΕΙ και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, νομίζουμε ότι εν τω μεταξύ απαιτείται η θέση αμεσότερων διεκδικήσεων. Ως εκ τούτου, δίχως να παύει να αποτελεί μέλημα μας, αντικείμενο διαρκούς προβληματισμού και επεξεργασίας, ο απώτερος στόχος, και προκειμένου να μετριασθεί –επειδή επ’ ουδενί δεν συνιστά κάτι τέτοιο «επίλυση»– κατά τι αυτή η εξευτελιστική για όλους, του θεσμού του πανεπιστημίου συμπεριλαμβανομένου, παρωδία, η εξόχως ασύμβατη με κάθε έννοια δημιουργικότητας που θα έπρεπε να προωθείται σε μια σχολή τεχνών άξια αυτού της του τίτλου, θεωρούμε ότι θα πρέπει να δίνεται αυξημένη βαρύτητα στην εκπόνηση εργασιών από πλευράς των φοιτητών που να ενθαρρύνουν την ανάληψη πρωτοβουλιών, την έρευνα, την εκδίπλωση της δημιουργικότητας, όπως αρμόζει. Κρίνουμε πως οι εργασίες αυτές οφείλουν να έχουν χαρακτηριστικά εξατομικευμένα, το αντικείμενο τους να αποφασίζεται βάσει των ενδιαφερόντων του κάθε φοιτητή και φοιτήτριας σε συνεννόηση με το διδάσκοντα ή τη διδάσκουσα, ενώ δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει η σημασία του να μην είναι, φερειπείν, οι δεξιότητες στο χειρισμό ενός προγράμματος που να εξετάζονται, αλλά να βαραίνει ο εντοπισμός νέων ιδεών, το κατά πόσο αποτυπώνεται η καταβολή προσπάθειας διαπνεόμενης από ζέση. Θα αντιτείνουν ορισμένοι ότι αυτά που προτείνουμε εφαρμόζονται ήδη, αλλά αυτό ισχύει εξαιρετικά περιορισμένα, για μεμονωμένες περιπτώσεις διδασκόντων που υιοθετούν παραπλήσιες πρακτικές με δική τους πρωτοβουλία, ενώ εμείς ζητούμε να αποτελέσει τον κανόνα. Πράγμα που, εδώ που τα λέμε, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κάτι το οποίο εμπίπτει στη δικαιοδοσία, εναπόκειται στην αρμοδιότητα, κάποιου φορέα για να το υλοποιήσει, να προβεί στην θεσμική του κατοχύρωση· αλλά θα εξαρτηθεί από το εάν εμείς θα απαιτήσουμε αυτό και τη θεσμοθέτηση του μαζί· προλειαίνοντας ίσως έτσι, διαμέσου της προοδευτικής απαξίωσης των εξετάσεων, το έδαφος για μια μελλοντική απεμπλοκή από τη λογική της βαθμολόγησης.

Τα προλεχθέντα προϋποθέτουν απαραιτήτως μεταξύ άλλων την υπέρβαση των τρεχόντων παγιωμένων ρόλων, στους οποίους διδάσκοντες και διδασκόμενοι καλούνται να ανταποκριθούν· και την ανάδυση νέων. Το “καθήκον” που για εμάς τους φοιτητές επιφυλάσσεται, στην πιο θλιβερή εκδοχή του συνοψίζεται στην εικόνα ενός μικρού πλήθους, διατεταγμένου σε μια στάση παθητική, στοιχισμένου σε αραιές γραμμές, μέσα σε σκοτεινές αίθουσες, να λούζεται το αμυδρό χλωμό φως της γνώσεως που πηγάζει από το φακό του προτζέκτορα· να ακούει βαριεστημένα την εκφώνηση όσων αναγράφονται στις διαφάνειες και να καλείται να κρατήσει σημειώσεις, προνοώντας για την επικείμενη εξεταστική. Ζητάμε τη διεξαγωγή διαλόγου· θεωρούμε ότι δεν βρεθήκαμε εδώ για να μας παρασχεθούν αστόχαστα και αφελώς τελεσίδικες απαντήσεις· αλλά προκειμένου να επιδοθούμε σε μια διαρκή διερώτηση.

Αποβλέπουμε σε μια τριβή που θα θέτει τη σκέψη μας σε κίνηση, όχι στο διαγωνισμό σε trivial pursuit για να μας κρατά απασχολημένους –και που θα μας καταστήσει αύριο «απασχολήσιμους»– σαν χαμστεράκια στον τροχό έτοιμα να αξιοποιηθούν σε πειράματα. Αποζητούμε την εγκαθίδρυση μιας νέας σχέσης διδάσκοντα-διδασκόμενου που θα ανατρέπει τους παγιωμένους διαχωρισμούς. Δεν αντιλέγουμε ως προς το ότι ορισμένοι από τους καθηγητές μας μπορεί να αποτελούν αυθεντίες στους τομείς τους. Αμφισβητούμε την επιβεβλημένη αυθεντία· αντιπαρατιθέμεθα με την πεποίθηση ότι κατέχουν εκ προοιμίου το αλάθητο, την αντίληψη που τους θέλει στο απυρόβλητο κάθε κριτικής. Ζητάμε οι διδάσκοντες ασφαλώς να παρεμβαίνουν στην τροπή των πραγμάτων, δίχως όμως να κατευθύνουν. Να παραθέτουν τη δική τους προσέγγιση για το εκάστοτε υπό διαπραγμάτευση ζήτημα και να αφήνεται το περιθώριο έκφρασης και άλλων απόψεων· έστω και αν οι φοιτητές εκ των πραγμάτων είναι το πλέον πιθανό να υστερούν σε γνώση, η επιχειρηματολογία οφείλει να επιστρατεύεται κατά την παρουσίαση των θέσεων των δασκάλων ούτως ώστε να πεισθούν οι μαθητές, εφόσον η ενθάρρυνση της πρωτοβουλίας των τελευταίων –αντί του να καθίστανται ο τελευταίος τροχός της αμάξης– και η προώθηση της κριτικής ικανότητας είναι το ζητούμενο. Ο ρόλος των διδασκόντων θα πρέπει να είναι επικουρικός· εστιαζόμενος στη συμβολή με την πείρα τους στην έρευνα, στην εκτύλιξη των εγχειρημάτων που οι φοιτητές ελεύθερα θα συστήνουν, συγκροτώντας μεταξύ τους κύκλους συζητήσεων, ομάδες εργασίας.

Αναντίρρητα και πάλι όλα αυτά δεν θα προκύψουν ως επακόλουθο της εφαρμογής κάποιου διατάγματος· η επίτευξή τους διέρχεται από την οδό της ενεργού παρουσίας μέσα στις αίθουσες, της συντονισμένης κριτικής που θα ασκείται, του βομβαρδισμού από ερωτήσεις που οι καθηγητές θα δέχονται – πρακτική η οποία νομίζουμε πως θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή, κατόπιν βέβαια της λήψης σχετικής απόφασης μέσα από συλλογικές διαδικασίες· την πρόσκρουση τους ενώπιον ενός κύματος αμφισβήτησης κατά την άσκηση του «λειτουργήματος» τους, που θα ανάγκαζε –αντί των επιδόσεων μας στην αποστήθιση– να επανεξεταστούν οι ρόλοι όλων. Προοπτική που, για μια φορά ακόμη, φαντάζει απομακρυσμένη. Τα όσα περιγράψαμε, είναι βέβαιο, θα χαρακτηριστούν ουτοπικά – ή και αφελή, ανάλογα με τη βαρύτητα του κυνισμού, από τον οποίο οι κατήγοροι θα υποφέρουν. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι και σε εμάς φαντάζουν οι δυσκολίες σχεδόν ανυπέρβλητες. Και τα προσκόμματα στην προκειμένη περίπτωση τίθενται, όπως κανείς εύλογα θα αντιτείνει, από τη διαφαινόμενη απροθυμία από πλευράς των περισσοτέρων εκ των ίδιων των φοιτητών να εμπλακούν σε τέτοιες “περιπέτειες”. Επιπροσθέτως θα εφιστούσε κανείς δικαίως την προσοχή: «Τι θα εγγυάται ότι οι φοιτητές θα κάνουν σωστή χρήση αυτής της, νεωτεριστικής, διευρυμένης ελευθερίας που προτείνετε, θα είναι ικανοί να θέσουν τα όρια της;». Η ανησυχία ασφαλώς δεν μπορεί να παρακαμφθεί αψήφιστα. Αλλά εάν οι φοιτητές είναι πιθανό να αποδειχθούν επιρρεπείς στην ασύδοτη συμπεριφορά και να μην επιδείξουν την υπευθυνότητα και την ενεργητικότητα που απαιτεί η κατεύθυνση που υποδεικνύουμε, αυτό δεν μπορεί, κάπως θα σχετίζεται με την έως τώρα «παιδεία» που τους έχει προσφερθεί και που θέλει να τους καταδικάσει σε μια εκσυγχρονισμένη εξαθλίωση. Το Πανεπιστήμιο μπορεί είτε να συνθηκολογήσει με αυτήν την πραγματικότητα, υποτασσόμενο σε αυτήν, έτσι αυτοκαταργούμενο. Ή να αρθεί στο ύψος τον περιστάσεων, μη ενδίδοντας στην καλλιέργεια φοβικών συνδρόμων· μην υποτιμώντας, όντας απέναντι τους προκατειλημμένο, ενοχοποιώντας τους προκαταβολικά, να ανταποκριθεί σε αυτό στο οποίο θα έπρεπε να συνίσταται η αποστολή του και να συμβάλει στη χειραφέτηση των φοιτητών του, αντί να συνεχίζει και να επισφραγίζει το καταστροφικό έργο του παροπλισμού, της ποδηγέτησης της φαντασίας· της προαγωγής της εσωτερίκευσης από τους μαθητές της (αυτό)υποτίμησης τους, που διενεργείται από τους “προκατόχους” του των προηγουμένων βαθμίδων τις εκπαίδευσης.

Είναι όλα αυτά σύμφυτα με μια ριζικά άλλη από την κατεστημένη θεώρηση της γνώσης, υπό της οποίας το πρίσμα η τελευταία δεν «παρέχεται», αλλά κατακτάται· δεν προκύπτει ως αποτέλεσμα διαχωρισμένης από τη βιωμένη εμπειρία επαγγελματικής διδασκαλίας, αλλά συσσωρεύεται διαμέσου της ενεργού συμμετοχής στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής. Ως εκ τούτου: Δεν καταναλώνεται· δεν «κατοχυρώνεται» με τίτλους σπουδών, δεν καταγράφεται σε ελέγχους προόδου, όπως είδαμε. Βρίσκεται στον αντίποδα της κατάρτισης. Είναι απόβλητη για τη βιομηχανία της εκπαίδευσης, της οποίας η πριμοδότηση και συνακόλουθη επέλαση επέβαλε την εκπόρνευση του ακαδημαϊκού χώρου, τη συστηματική μετατροπή των περισσοτέρων πανεπιστημίων διεθνώς, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε φορείς πιστοποίησης επαγγελματικών προσόντων,[1] υποτίμηση που εκδηλώνεται στην ελληνική περίπτωση επιπρόσθετα οξυμένη –και παρά το «Δημόσιο» χαρακτήρα των ελληνικών ΑΕΙ– για λόγους υστέρησης, ελλείμματος στην ακαδημαϊκή παράδοση κλπ, οι οποίοι δεν μπορούν να συζητηθούν σε αυτό το, ήδη εκτενές, κείμενο.

Εν τάχει ας αναφέρουμε ότι υπήρξε βέβαια η αναγωγή της οικονομίας σε κεντρική σημασία των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών που, αναπόφευκτα, επέφερε αυτήν την υποβάθμιση του πανεπιστημίου σε ένα αναγκαίο στάδιο –περίπου μιαν αγγαρεία–, έναν “προθάλαμο” της επαγγελματικής σταδιοδρομίας. Θεωρείται, δηλαδή, ας μην κρυβόμαστε, από πολλούς καθόλα θεμιτή η ανάδειξη της εξασφάλισης ταχείας επαγγελματικής αποκατάστασης και ανέλιξης σε πρώτιστο μέλημα μιας «καλής» σχολής· δεν είναι όλοι που συμμερίζονται, τις δικές μας εντονότατες αντιρρήσεις, τις βαθύτατες ενστάσεις, για το κατά πόσο ένα πανεπιστημιακό τμήμα δικαιούται να προβάλει αυτή την υποτιθέμενη προοπτική ως προτέρημα. Είπαμε υποτιθέμενη και, παρά τις δικές μας άλλες προτεραιότητες, νομίζουμε πως οφείλουμε να καταθέσουμε μια μικρή συμβολή στη διάλυση της εκτεταμένης αυταπάτης· καταδεικνύοντας το πόσο φρούδες είναι οι ελπίδες που συστηματικά, εντέχνως, καλλιεργούνται στο ΤΗΧΕΙ, απτόμενες της τάχα «ταχείας απορρόφησης» των αποφοίτων από την αγορά εργασίας. Η προβαλλόμενη δήθεν σχετική μέριμνα, ικανή να καθησυχάσει πολλούς, άδικα φέρει ως επακόλουθο αυτήν την επανάπαυση, την απεριόριστη εμπιστοσύνη που παρέχεται στους διοικούντες, καθώς δεν τεκμαίρεται από πουθενά. Η βεβαιότητα αυτή, που υποκριτικά κατατίθεται, αποσκοπεί ακριβώς στην απόσπαση αυτής της ειρήνης, της αγόγγυστης υπομονής των ανιαρών αγγαρειών στις οποίες οι φοιτητές υποβάλλονται, από τις οποίες για τη συντριπτική πλειονότητα δεν πηγάζει καμιά ευχαρίστηση, μια και στερούνται κάθε νόημα άλλο από αυτό το «νόημα» της υπόσχεσης μιας αμφιβόλου αξίας ανταμοιβής που τις συνοδεύει, όπως η γραπτή εγγύηση καλής λειτουργίας την προμήθεια ενός φονικού όπλου – σκοτώνουμε την ώρας μας.

Αν οι διευθύνοντες απολαμβάνουν την πολυτέλεια να επικαλούνται, παρά το σωρευμένο νεκρό χρόνο, αυτήν την αναπόδεικτη προφητεία του δήθεν ευοίωνου μέλλοντος για το οποίο προαλειφόμαστε, είναι επειδή το τμήμα, όντας ακόμη νεότευκτο, δεν έχει να επιδείξει παρά ελάχιστους αποφοίτους. Δεν έχει, επομένως, επί του παρόντος, εμπράκτως διαψευσθεί η αδιάντροπη διαβεβαίωση την οποία παρέχουν, εξέλιξη ήδη, όμως, διαφαινόμενη που έχουμε κάθε λόγο να ισχυριζόμαστε ότι θα σημειωθεί εντός των επομένων ετών. Και το λέμε αυτό όχι κινδυνολογώντας ασύστολα ή λαμβάνοντας υπόψιν μόνο τις εξαιρετικά δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνονται. Αλλά όντας βέβαιοι, πεπεισμένοι κατόπιν μιας στοιχειώδους ανάλυσης των τακτικισμών που αποτυπώνονται στην έως τώρα πολιτεία της διοίκησης, ότι κάθε άλλο παρά έχουμε την εκδίπλωση ενός συντεταγμένου σχεδίου που θα εκφράζει τη μέριμνα έστω γι’ αυτό το εργασιακό μέλλον των αποφοίτων· αλλά ότι αυτή η εκδοχή απλά προβάλλεται προκειμένου να αφήνονται οι επικεφαλής απερίσπαστοι να προβαίνουν σε επιλογές, των οποίων ο σπασμωδικός χαρακτήρας θα περνά απαρατήρητος, αδιαφορώντας –ή, χειρότερα, όντας ανίκανοι να διαβλέψουν– τις επιπτώσεις που θα έχει ο τυχοδιωκτισμός τους. Επειδή οι “φιλοδοξίες” είναι άλλες, στοιχηματίζονται σε έναν ιδιότυπο τζόγο, βάσει των επιταγών του οποίου καθένας αφήνεται στην ΤΗΧΕΙ του.

Από την απορρόφηση του εργατικού δυναμικού στην απορρόφηση κονδυλίων. Μερικά δεδομένα: Τα περιφερειακά ΑΕΙ για να αντλήσουν χρηματοδοτήσεις, απευθυνόμενες σε αυτά, προερχόμενες από αναπτυξιακά προγράμματα, οφείλουν να πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις· να αναγνωρίζονται ως «καινοτόμα», να «αξιοποιούν» τις «νέες τεχνολογίες». Εν ολίγοις, ιδού το κλειδί του γρίφου πίσω από τις ανεκδιήγητες ονομασίες που κατακλύζουν το πρόγραμμα σπουδών του ΤΗΧΕΙ, μη σημαίνοντας τίποτα. Κριτήριο δεν αποτελούν οι ανάγκες για τη διασφάλιση του επαγγελματικού μέλλοντος των αποφοίτων, αλλά το εάν τα μαθήματα αυτά υπάρχουν ή όχι κάπου αλλού. Το αν υφίσταται καλός λόγος που κανείς δεν έχει σκεφτεί τέτοια τερατουργήματα, ουδόλως απασχολεί. Ούτε το εάν υπάρχει –που, μεταξύ μας, δεν υπάρχει– ζήτηση γι’ αυτά στην Ελλάδα. Όσοι διαθέτουν τα ανάλογα υλικά μέσα μπορούν να μεταβούν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακά. Αν είναι διατεθειμένοι να παραμείνουν εκεί ίσως και να τύχουν του εργασιακού μέλλοντος που ποθούν. Όσο για το κατά πόσο αυτό το “σχέδιο” του εκσυγχρονισμένου, μεταμοντέρνου, γιουσουρούμ συνάδει με την υπηρέτηση της παιδείας, ούτε λόγος· αυτή απορροφήθηκε με ρυθμούς ανάλογους της απομύζησης των χρηματοδοτικών πακέτων, την ρούφηξε η μαύρη τρύπα – όχι, όχι του «προϋπολογισμού». Ιδού για εσάς για μια ακόμη φορά το μεγαλείο της ορθολογικότητας του καπιταλισμού.

Είναι αυτή που οι ιθύνοντες υπηρετούν, ανήμποροι να πράξουν διαφορετικά· μην έχοντας διαπαιδαγωγηθεί από κάτι άλλο. Στα πρότυπα της το πρόγραμμα σπουδών, χαρακτηριζόμενο από τον πολυκερματισμό ενός γνωστικού αντικειμένου ούτως ή άλλως εξαιρετικά ασαφούς, ακολουθεί στ’ αχνάρια της τεηλοριστικής παράδοσης της κατακερματισμένης οργάνωσης της γραμμής του εργοστασίου η οποία αποσκοπεί στην μεγιστοποίηση του κέρδους ως απόρροια της δραστικής μείωσης του χρόνου και του κόστους παραγωγής. Αν πάρουμε ως παράδειγμα τα μαθήματα που άπτονται του κινηματογράφου, θα διαπιστώσουμε ότι –σαν να επρόκειτο για φιλμ, το οποίο υποφέρει τις συνέπειες ενός πολύ κακού, ανέμπνευστου, μοντάζ– διδάσκονται ξεχωριστά, αποσπασματικά, δίχως μεταξύ τους διασύνδεση, εξαντλούμενα σε ένα ή το πολύ δύο εξάμηνα έκαστο. Όπως είναι εμφανές δεν εξυπηρετείται έτσι η εμπεριστατωμένη μελέτη, η εμβριθής γνώση, που προϋποθέτουν τη μεγαλύτερη δυνατή εποπτεία του αντικειμένου, αλλά γίνεται ένα γρήγορο “πασάλειμμα”. Και ένας ημιτελώς καταρτισμένος εργαζόμενος, είναι, εν αντιθέσει με κάποιον που διαθέτει ευρύτερη γνώση, ένας ευάλωτος, αναλώσιμος απασχολούμενος, κακά αμειβόμενος, βρισκόμενος σε μειονεκτική θέση όσον αφορά τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών, όντας δυνατό να αντικατασταθεί ανά πάσα στιγμή από τον οποιονδήποτε νεότερο και «φτηνότερο» που μπορεί άμεσα να εκπαιδευτεί στο χειρισμό ενός προγράμματος – ή να έχει καταρτιστεί σε ένα πιο «προηγμένο» αντίστοιχο.[2]

Η πανεπιστημιακή παιδεία δεν είναι ανεκτό να συγχέεται με την εκπαίδευση στη χρήση ψηφιακών προγραμμάτων. Δεν είμαστε σε ΙΕΚ. Επιτέλους ας αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε τον ακαδημαϊκό χώρο στην επαγγελματική εκπαίδευση. Και η χρήση προγραμμάτων μπορεί να έχει θέση στη σχολή –και ως έχουν τα πράγματα δεν μπορεί να πάψει να είναι μέρος πολλών μαθημάτων– αλλά είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχουν μαθήματα που να συνίστανται επί της ουσίας σε αυτή. Ζητούμε για κάθε τέτοιου τύπου μάθημα να ενσωματωθεί ένα επιπλέον που θα αφιερώνεται στη συζήτηση αναφορικά με το που στοχεύουμε μετερχόμενοι το εκάστοτε μέσο, συνοδευόμενη από σχετική ιστορική αναδρομή, παρουσίαση κριτικών απόψεων που έχουν διατυπωθεί κλπ.

Η τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια. Επίσης δεν είναι «ουδέτερο μέσο», όπως πολλοί διατείνονται, αλλά στην τεχνική που η εκάστοτε κοινωνία δημιουργεί αποτυπώνονται οι σκοποί της τελευταίας. Έχουμε πολλάκις στο παρελθόν στηλιτεύσει τη συντριπτική υπερίσχυση του τεχνοκρατικού σκέλους έναντι του δημιουργικού, που έτσι συνθλίβεται, στη σχολή μας. Έχουν το θράσος να αρνούνται δημόσια την πραγματικότητα αυτή που βιώνουμε· την ίδια στιγμή την προπαγανδίζουν ως ατού όταν στο site του τμήματος εμφανίζεται σχεδιάγραμμα και με περισσή υπερηφάνεια μας πληροφορούν ότι ανάμεσα στα τεχνολογικά μαθήματα η μεγάλη πλειοψηφία είναι υποχρεωτικά, σαν ετούτο να μην υποδηλώνει κάτι για τη φυσιογνωμία του τμήματος. Επειδή αυτή η αναίσχυντη διαστρέβλωση της πραγματικότητας εύκολα καταρρίπτεται, το έσχατο καταφύγιο, σαν το τελευταίο χαρτί μπλοφαδόρου, συνίσταται στην εξής σοφιστεία· αυτές οι αλλαγές που θέλουμε, δεν είναι δυνατό να γίνουν δεκτές, λέει, επειδή το τμήμα εδώ είναι «τμήμα νέων μέσων» και μας δείχνουν την έξοδο. Όμως το τμήμα δεν λέγεται «Νέων Μέσων», αλλά φέρει ετούτη την επωνυμία: τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας. Δεν είναι η προσθήκη καλλιτεχνικών μαθημάτων που αντίκειται στο διακηρυγμένο αντικείμενο του· είναι η μετατροπή της τεχνικής που δεν είναι παρά το μέσο στην υπηρεσία της τέχνης σε αυτοσκοπό εκείνη που, υπονομεύοντας στην πράξη την τέχνη, αλλοιώνει δραματικά το χαρακτήρα της σχολής.

Κάποιοι έχουν σφετεριστεί τη σχολή και τη μεταχειρίζονται σαν τρόπαιο. Απαιτούμε το αυτονόητο: Να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς αυτό που συντελείται στη σχολή σε αυτό που ο τίτλος της λέει. Λαμβάνοντας υπόψιν τα δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί αναγνωρίζουμε ότι το πλήθος των φοιτητών είναι ετερόκλητο ως προς της βλέψεις του· καλούμαστε να συμβιώσουμε. Δεν θέλουμε να στερήσουμε απ’ όσους το επιθυμούν το δικαίωμα να επικεντρωθούν στα επονομαζόμενα «νέα μέσα». Προτείνουμε να γίνει το πρόγραμμα σπουδών εύπλαστο, ούτως ώστε ο κάθε ένας και η κάθε μια να είναι σε θέση να το προσαρμόσει, επιλέγοντας ελεύθερα ανάμεσα σε ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων, στις ανάγκες και τις ιδιαίτερες κλίσεις του. Κάτι τέτοιο μέχρι στιγμής δεν εφαρμόζεται παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα. Οι πολυδιαφημισμένη, διατυμπανιζόμενη, ελευθερία επιλογής είναι πλασματική, αφού η τεχνοκρατική εμμονή έχει διαποτίσει τη μεγάλη πλειονότητα των μαθημάτων, υπάρχει επιπλέον ο ρόγχος των περιβόητων ECTS που πριμοδοτούν τα τεχνολογικά μαθήματα και των οποίων ο προβλεπόμενος αριθμός δεν είναι δυνατό να συμπληρωθεί δίχως τη συμπερίληψη μαθημάτων με μισή καρδιά γι’ αυτό το λόγο και μόνο. Και η συγκεκριμένη κατάσταση επιδεινώνεται σημαντικότατα μετά το 3^ο έτος σπουδών, όπου οι επιλογές συρρικνώνονται έτι περεταίρω. Απαιτούμε την προσθήκη πολλών δημιουργικών μαθημάτων επιλογής, μαθημάτων απτόμενων “παραδοσιακότερων” μέσων, όπως ο κινηματογράφος και η φωτογραφία. Επίσης την αύξηση των θεωρητικών μαθημάτων. Περισσότερη μουσική· να δοθεί μια άλλη νότα, να σιγήσουν τα “φάλτσα” του τρέχοντος προγράμματος σπουδών.

Αλλά οι τσιγκούνηδες που, όπως ο θείος Σκρουτζ αναφωνούν «τι υπέροχη μουσική για τα αυτιά μου!», ακούγοντας των ήχο νομισμάτων, πιθανότατα θα κάνουν λόγο για οικονομική –και όχι διανοητική– στενότητα. Αυτές οι σπερματικές προτάσεις που παρουσιάσαμε θα καταδικαστούν αναμφίβολα, ας το υπογραμμίσουμε, υπενθυμίζοντας τα όσα λέχθηκαν στην αρχή, ως μη ρεαλιστικές. Εφόσον ο «ρεαλισμός» μεταφράζεται αυθαίρετα στη μακροημέρευση της δεδομένης κατάστασης, ουδέποτε πρόκειται εμείς να αναγνωριστούμε ως εκπρόσωποι του. Αδυνατούμε να συνδράμουμε, όντας πολέμιοι των ιδεοληψιών των ανάμικτων με συμφέροντα που σε αγαστή συνεργασία κυριαρχούν. Μας κόπτει το να είναι οι αλλαγές που προτείνουμε επιθυμητές από τους φοιτητές, αυτό νομίζουμε θα αρκούσε για τη διεκδίκηση τους. Και ελπίζομε ότι, κατόπιν όσων προηγήθηκαν, θα έχουν διασκορπιστεί οι όποιες αυταπάτες· για τους λόγους που μόλις θίξαμε, θα ‘ταν άνευ νοήματος να υποβάλλουμε της όποιες προτάσεις προς «έγκριση» σε οποιονδήποτε. Αν είναι ανακατατάξεις να επέλθουν, η επίτευξη τους διέρχεται μέσω της οδού της άσκησης πιέσεων, της ανάληψης κοινής δράσης. Και έτσι επανερχόμαστε σε αυτό που έχουμε πει πλειστάκις· οφείλουμε να αναζωογονήσουμε τα συλλογικό μας όργανο, τη Γενική συνέλευση και να τις προσδώσουμε χαρακτήρα αληθινά δημοκρατικό. Όλα αρχίζουν από, αλλά και οδηγούν εκεί.

[1] Ένα από τα παρελκόμενα αυτής της προσάρτησης των πανεπιστημίων στο άρμα της αγοράς υπήρξε, ας πούμε, το “ευεργέτημα” του κατακλυσμού της από τα περιώνυμα golden boys, η εν αφθονία παραγωγή των οποίων από τις «κορυφαίες» σχολές οικονομικών κρίνεται ως ιδιαιτέρως χρήσιμη, σε αντιδιαστολή με τους αποφοίτους σχολών ανθρωπιστικών επιστημών, οι οποίες φθίνουν, αφού θα αποτελούσαν μια επένδυση καθόλου επικερδή.

[2] Αν οι συμφοιτητές δεν είναι ετούτη την περίοδο εξόχως απασχολημένοι, ανταπεξερχόμενοι στις φοιτητικές υποχρεώσεις τους, ίσως να υπέπεσαν στην αντίληψη τους οι νέες ρυθμίσεις για τα εργασιακά, ανάμεσα στις οποίες εξαιρετικά διαφωτιστικές μπορούν να αποδειχθούν εκείνες που αφορούν στους νεοεισερχόμενους στην εργασία.

Το Χρόμα του Χρίματος

2010-06-05T21:19:00.007+03:00

Xρόμα του Χρίματος from xromatatoupolemou on Vimeo

Λίγα λόγια για το έργο που παρακολουθήσατε…

Για μια φορά ακόμη, ήμασταν άτακτοι. Το απόγευμα της Παρασκευής 28 Μαΐου με την έναρξη της διημερίδας, που, στα πλαίσια πάντοτε του «φεστιβάλ οπτικοακουστικών τεχνών», έλαβε χώρα στο κτήριο της Ιονίου Ακαδημίας –και σε συνέχεια της προηγούμενης παρέμβασης μας– δώσαμε το παρόν, προσθέτοντας στις επιστημονικές εργασίες μια εικαστική πινελιά· επιμελούμενοι την έκθεση ζωγραφικών έργων με τίτλο «Το Χρόμα του Χρίματος», χαρίσαμε στους τυχερούς συμμετέχοντες την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τις νεότερες καλλιτεχνικές τάσεις εν τη γενέση τους.

Λίγο αργότερα το πρόγραμμα προέβλεπε διάλλειμα για καφέ· σταθήκαμε παρακειμένως –είχαμε νωρίτερα ανεπιτυχώς αποπειραθεί να διοργανώσουμε «διαγωνισμό ταχυφαγείας», ενώ, όπως ίσως διακρίνατε, επιχειρήσαμε μουσικές παρεμβολές, θελήσαμε να επενδύσουμε ηχητικά το γεγονός– και κέντρισε η παράταιρη παρουσία μας, όπως φάνηκε, την περιέργεια των παρευρισκομένων. Η μικρή δε διαμαρτυρία μας “διεθνοποιήθηκε”, διαπιστώσαμε· μετά δυό μέρες ένας εκ των διεθνών προσκεκλημένων προσέγγισε κάποιους εξ ημών, εκφράζοντας ενδιαφέρον για τις ενέργειες των «strikers», όπως μας απεκάλεσε – οι “παραστάσεις” μας είχαν, κατά πως φαίνεται, επιτύχει έναν από τους στόχους τους, καθιστάμενες αντικείμενο συζήτησης, φέρνοντας τους “ιθύνοντες” του φεστιβάλ στη μάλλον δυσάρεστη θέση, όπου καλούνταν να απαντήσουν στις ερωτήσεις για το τι συνέβαινε. Αξίζει ίσως να ειπωθεί ότι ο φιλοξενούμενος μας επέδειξε έναντι των θέσεων μας, που εν τάχει του εκθέσαμε, σαφώς μεγαλύτερη κατανόηση και συμπάθεια εν συγκρίσει με τους αποδέκτες της αμφισβήτησης μας.

Ερχόμενοι σε αυτούς τους τελευταίους, θα είδατε στο βίντεο τον κο Πρόεδρο να μας προσεγγίζει· ήταν ίσως ανακουφισμένος, τα χειρότερα απεφεύχθησαν. Δεν μεταφέραμε το δρώμενο στο εσωτερικό της αίθουσας κατά τους χαιρετισμούς από πλευράς των ακαδημαϊκών αρχών, κάτι που, εφόσον συνέβαινε, εικάζουμε, θα προξενούσε τον εκνευρισμό του Πρυτάνεως που έτσι ενδεχόμενα θα εκδήλωνε τη δυσφορία του, θα επέπληττε τον κύριο Κανελλόπουλο για την ανάρμοστη συμπεριφορά μερίδας φοιτητών του. Επιδείξαμε τη μέγιστη κατανόηση, φανήκαμε, για ετούτη τη φορά, μεγαλόκαρδοι. Και ως εκ τούτου την έκδηλη αμηχανία και τον προβληματισμό διαδέχονταν οι χαριεντισμοί, η “παιχνιδιάρικη” διάθεση. Για κάτσε να δεις, τι μου θυμίζει… Μα ναι, είναι σαν εκείνα τα πλάνα· από δελτίο ειδήσεων. Ο Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων επισκέπτεται σχολικό συγκρότημα· παίζει στο προαύλιο μπάσκετ με τους μαθητές· είναι για την κάμερα. Ας διευκρινίσουμε ότι το γεγονός του δανεισμού του ονόματος μας από τους ιθαγενείς της Β. Αμερικής δεν σημαίνει ότι θα εξαγορασθούμε για χάνδρες και καθρεφτάκια. Διαπραγματεύσεις… Η επίθεση φιλίας που εξαπολύθηκε κόστισε στον επιτιθέμενο. Αυτό το photo opportunity υπήρξε ατυχές· ο φακός της κάμερας μας στάθηκε βέβαια αδύνατο να κλέψει την ψυχή του· στέρησε, όμως, απέσπασε λίγο από το «κύρος» του ανδρός.

Επιμένοντας στον παραλληλισμό που προηγήθηκε, αξίζει ανάμεσα στις υπουργικές ντρίπλες να παρατηρήσει κανείς τούτη την ειρωνεία: Είναι αυτός που προσποιείται –προσποίηση και σπάσιμο της μέσης– ότι παίζει μπάσκετ με τα παιδιά εκείνος ο ίδιος που, αναγκάζοντας τα να μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στα σχολικά θρανία και αυτά των φροντιστηρίων, διαγωνιζόμενα για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τα αποτρέπει από το να παίζουν ή να κάνουν οτιδήποτε άλλο. Δεν γίνεται όμως να «παίζουμε» μόνον όποτε εσείς το θέλετε. Αν υπήρξε κάτι που ήταν αδύνατο να διαφύγει της προσοχής κατά τις εκδηλώσεις που διεξήγοντο στα πλαίσια του φεστιβάλ, αυτό δεν ήταν άλλο από την εξαιρετικά περιορισμένη προσέλευση των φοιτητών. Κάποιοι υιοθέτησαν την προτροπή μας, άλλοι σκόπευαν ούτως ή άλλως από άποψη να απόσχουν ανεξαρτήτως αυτής, απλά απαξιώντας. Αλλά για την πλειονότητα, νομίζουμε, οι προβληματισμένοι «υπεύθυνοι» απλά θέρισαν ότι έσπειραν· απεδείχθη αυτό που και στο παρελθόν έχουμε επισημάνει: πως όταν κάθε πρωτοβουλία καταστέλλεται –αφού, το λέμε για πολλοστή φορά, καλούμαστε απλά να ανταπεξέλθουμε σε “προδιαγραφές” που θεσμοθετούνται ερήμην μας–, κανείς εισπράττει την απροθυμία, την αδιαφορία, την απάθεια, ακόμη και στις “ειδικές” εκείνες περιστάσεις, οπότε και επιζητεί τη συμμετοχή αυτών των οποίων κανονικά περιορίζει σε ασφυκτικά πλαίσια. Και, επομένως, παρατηρήθηκε το φαινόμενο ακόμη και όσοι παρουσίαζαν εργασίες τους να παρίστανται, συνήθως, μονάχα σε αυτές τις εκδηλώσεις στων οποίων να πλαίσια εκτυλίσσονταν οι παρουσιάσεις τους.

Έτσι κι εμείς μεταβαίνοντας στον «Αμπελώνα», όπου θα ολοκληρώνονταν οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ, προετοιμασμένοι να προσφέρουμε ένα υπερθέαμα, μη καταδεχόμενοι, όμως, να εμφανισθούμε ενώπιον ενός τόσο ολιγάριθμου κοινού, περιορισθήκαμε σε αυτήν την αυθόρμητη, αυτοσχεδιαστική αποχαιρετιστήρια performance που απαθανατίσθηκε για την ιδικήν σας τέρψιν και αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος του βίντεο. Κλείνοντας θα θέλαμε να απευθύνουμε τις θερμές μας ευχαριστίες στον χορηγό μας βατραχάνθρωπο Ege, τους λοιπούς που πλαισίωσαν τα δρώμενα μας, όπως και όλους όσους ανάμεσα στους συμφοιτητές εξέφρασαν ποικιλοτρόπως τη συμπαράσταση τους.

Ακολουθεί ο «Κατάλογος έκθεσις»…

«Το χρόμα του χρίματος – κατάλογος έκθεσις

Γράφουμε στι φονιτικί γραφί· ι ορθογραφία ίνε περιτί. Τιν καταργούμε, καταργούμε ό,τι δεν στέκετε ικανό να αποφέρι κέρδος· ίνε γι’ αυτό άχριστο, στερίτε λόγου ίπαρξις, διαδασκόμαστε. Προτρέπουμε στιν ανικτί όσο κε απροσχιμάτιστι ιιοθέτισι αυτίς τις παραδοχίς, ετούτου του δόγματος: Ωρέο ίνε ότι σινεπάγετε χριματικό όφελος. Ι όρα έφτασε να απαλαγούμε από τιν αχρίαστι σεμνοτιφία, να αποτινάξουμε κάθε γελίο ενδιασμό, ένδιξι αδιναμίας· να μιν ντραπούμε πια για αφτίν μας τιν ένδια. Δεν ιφίστατε λόγος να εριθριούμε, να επιστρατέβουμε προκάλιμα, πικίλα προσχίματα. Καμία τίψι· απενοχοπιιθίτε! Ας γίνουμε πια ελέφθερι. Ελέφθερι ικονομία. Ι ικονομικί συσόρεφσι, ι άφξισι ίνε ι ακατάπαφστι σιγκέντροση καλιτεχνικόν έργον. Ι λίστα του φορμπς με τους μανιόδις συλέκτες έργον τέχνις. Τα χαρτονομίσματα του εβρό θα γίνουν ταπετσαρία σε φτινά εστιατόρια. Pop art. Ι τράπεζες ίνε μουσία τις ιπερσιγχρονις τέχνις· ναϊ του λαϊκού πολιτισμού. Λαϊκά ομόλογα· ι κρίσι τις τέχνις μεταδίδετε στιν πραγματικί ικονομία – τα δίο ίνε ένα, ι τέχνι ίνε να κάνις τα τρία δίο. Τριόδιο. Ασόδιο· ι ικονομία του καζίνο. Πέζο το παντελόνι μου· ας απογιμνοθούμε… Μιν ξοδέβεστε σε στίχους, αφίνετε γιμνούς τους τίχους – να κάνουμε να πέσει το ΤΗΧΕΙ του αίσχους! Λέμε: δεν θέλουμε τι μέσεφσι του διμιουργού, τι μεσολάβισι του έργου τέχνις. Όχι πια αγοραπολισία έργον τέχνις· ι τέχνι ίνε ι αγοραπολισία. Ι τέχνι (ί ακόμα: ι σιμασία, το νόιμα…) είναι περιτί. Τιν καταργούμε, καταργούμε ό,τι δεν στέκετε ικανό να αποφέρι κέρδος· ίνε γι’ αυτό άχριστο, στερίτε λόγου ίπαρξις, διαδασκόμαστε. Προτρέπουμε στιν ανικτί όσο κε απροσχιμάτιστι ιιοθέτηση αυτίς τις παραδοχίς, ετούτου του δόγματος: Ωρέο ίνε ότι συνεπάγετε χριματικό όφελος. Ι όρα έφτασε να απαλαγούμε από τιν αχρίαστι σεμνοτιφία, να αποτινάξουμε κάθε γελίο ενδιασμό, ένδιξι αδιναμίας· να μιν ντραπούμε πια για αφτίν μας την ένδια. Δεν ιφίστατε λόγος να εριθριούμε, να επιστρατέβουμε προκάλιμα, πικίλα προσχίματα. Καμία τίψη· απενοχοπιιθίτε! Ας γίνουμε πια ελέφθερι. Ελέφθερι ικονομία.

ΊΜΑΣΤΕ ΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΟΝ…

Κίνιμα για ένα ικονομιστικό Μπάουχαους

& ένα φαντασιακό Άπαρτχάιντ»

Η ορχήστρα των χρωμάτων παρουσιάζει: Τα τύμπανα του πολέμου

2010-05-29T00:04:00.005+03:00

Η ορχήστρα των χρωμάτων του πολέμου - «Τα τύμπανα του πολέμου» from xromatatoupolemou on Vimeo.

Όντας, κατόπιν των σχετικών επικρίσεων που δεχτήκαμε, συντετριμμένοι για τις βολές που άδικα, αναίτια, εξαπολύσαμε έναντι του status quo στο ΤΗΧΕΙ, και προκειμένου έμπρακτα να εκδηλώσουμε την όψιμη, δυστυχώς, μετάνοια μας, ανταποκριθήκαμε στο συγκινητικό κάλεσμα που απευθύνθηκε προς όλη τη φοιτητική κοινότητα να αγκαλιάσει μετά ιδιαιτέρας θέρμης τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ όπου το τμήμα συνδιοργανώνει με αυτό τον Μουσικών Σπουδών. Λάβαμε την απόφαση να κοσμήσουμε το απόγευμα της Τετάρτης 26^ης Μαΐου την επίσημη έναρξη του με την απροσδόκητη παρουσία μας. Και πράγματι οι παρευρισκόμενοι εξεπλάγησαν ευχάριστα, όπως μπορέσαμε να συμπεράνουμε από τις αντιδράσεις τους, διασκεδάζοντας με το εύθυμο μουσικό πρόγραμμα το οποίο παρουσιάσαμε.

Εμπεδώσαμε πλέον ότι οφείλουμε κι εμείς ως φοιτητές να συνεισφέρουμε στα του τμήματος και ιδίως στη δημόσια προβολή του, στη διαφύλαξη της εικόνας του. Επιπροσθέτως, φιλοδοξώντας να είμαστε παραγωγικοί, εξιλεωνόμενοι για την προηγούμενη κατακριτέα, ανάρμοστη, αρνητική μας στάση, αναλάβαμε την πρωτοβουλία να διεξάγουμε έρανο για την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων του φεστιβάλ, η οποία έτυχε ανέλπιστης απήχησης, στέφθηκε από απρόσμενη επιτυχία· το συγκεντρωθέν σεβαστό ποσό –ανερχόμενο στα 0,70 ευρώ– παραδόθηκε αυτοπροσώπως στον πρόεδρο του τμήματος, κο Νικόλαο Κανελλόπουλο, ο οποίος όμως φάνηκε ακατάδεκτος, απέρριψε την ανιδιοτελή προσφορά μας –στα πρότυπα αυτής μικρών άδολών μαθητών που σπάνε τον κουμπαρά τους για να συνεισφέρουν στο λογαριασμού που ανοίχθηκε με πρωτοβουλία του προέδρου της βουλής Φίλιππου Πετσάλνικου για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού ελλείμματος–, παρότι επιμείναμε, πληροφορώντας τον πως πρόθεση μας ήτο να γίνουμε επίσημοι χορηγοί της διοργάνωσης. Έτσι προβήκαμε σε κατάθεση των κεφαλαίων στην παρακείμενη τράπεζα (μπουφέ), για να αποχωρήσουμε εν μέσω αυθόρμητων όσο και ένθερμων χειροκροτημάτων και επευφημιών από πλευράς των παριστάμενων που μας περιέβαλαν με στοργή και συμπάθεια, συγχωρώντας μας το πανθομολογούμενο γεγονός ότι δεν είμαστε αρκετά ταλαντούχοι και η εκτέλεση του μουσικού έργου δεν υπήρξε τεχνικά άρτια.

Βιντεοσκοπήσαμε το λιτό δρώμενο, έχοντας επίγνωση του ότι η απαθανάτιση, η τεκμηρίωση, ήταν αναγκαία, προκειμένου τα πειστήρια μελλοντικά να καταστούν αντικείμενο αγοραπωλησίας, να προβληθούν σε γκαλερί και μουσεία, ως είθισται για τις performances και όλα τα κατά τα λοιπά «εφήμερα» έργα τέχνης. Είναι βέβαια τα πλάνα που εξασφαλίσαμε ελλιπή. Καλούμε για το λόγο αυτό τη διδάσκουσα κα Μαριάννα Στραπατσάκη να επικοινωνήσει μαζί μας άμεσα –η διεύθυνση email μας βρίσκεται στα αριστερά σας, κυρία Μαριάννα–, προκειμένου να μας προμηθεύσει το οπτικό υλικό που εκείνη φρόντισε να καταγράψει. Σημειώνουμε δε ότι επιφυλασσόμαστε για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματος μας, όπως αυτή ορίζεται από την κείμενη νομοθεσία για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Το μαύρο χρώμα είναι όλα τα χρώματα ενωμένα…

2010-05-10T21:40:00.007+03:00

Το φεστιβάλ του ΤΗΧΕΙ, του οποίου η διεξαγωγή επίκειται, ευαγγελίζεται την παροχή στους φοιτητές του τμήματος της δυνατότητας έκφρασης. Πόσο, αλήθεια, η εν λόγω επαγγελία απηχεί την πραγματικότητα, αναρωτιόμαστε· πόσο βαραίνουν οι ανησυχίες μας κατά τη λήψη των αποφάσεων που μας αφορούν; Λαμβανομένου υπόψιν του γεγονότος ότι ουδέποτε η γνώμη οποιουδήποτε εξ ημών ζητήθηκε για το πώς, ας πούμε, καταρτίζεται το πρόγραμμα σπουδών, για το περιεχόμενο και τον τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων. Δεδομένου ότι από πλευράς της μεγάλης πλειονότητας των διδασκόντων εκλαμβάνεται κάθε ένσταση που κατατίθεται ως απειλητική, αμφισβήτηση του ρόλου τους. Έχουμε άλλη γνώμη, οι άλλες απόψεις πρέπει να διατυπώνονται ελεύθερα καθημερινά -και, επίσης, όχι για το θεαθήναι, καλόν είναι να λαμβάνονται και υπόψιν- στα πλαίσια της περίφημης "ακαδημαϊκής ελευθερίας", εφόσον, βέβαια, αποτελεί μέλημα το να διατηρεί αυτή οποιοδήποτε περιεχόμενο, να μη συνιστά αφηρημένη έννοια.

Δεν προτιθέμεθα να συναινέσουμε με τη συμμετοχή μας στη φιλοτέχνηση αυτής της πλασματικής εικόνας, όπου για ένα διήμερο θα προβάλλεται η τάχα "ελεύθερη έκφραση" των φοιτητών, που, λοιπόν όχι, διόλου δεν θα αντικατοπτρίζει αυτήν την πραγματικότητα που επικρατεί καθ' όλη την υπόλοιπη διάρκεια του έτους, οπότε και κάθε πρωτοβουλία από αυτούς προερχόμενη αποθαρρύνεται ή και καταστέλλεται. Το περιβόητο φεστιβάλ του τμήματος στο νου φέρνει το γελοίο θεσμό της "Βουλής των εφήβων", αντιμετωπίζοντας μας, όχι ως εφήβους, ακόμη χειρότερα, ως νήπια που θα παίξουν το Σ/Κ με τις δακτυλομπογιές – δεν θα αρκεστούμε σε αυτό το ρόλο που μας επιφυλάσσεται. Ή το έθιμο της γυναικοκρατίας. Οι γυναίκες, λέει, για μια μέρα στις απόκριες πηγαίνουν στο καφενείο και οι άντρες φορούν την ποδιά και ασχολούνται με τις οικιακές εργασίες... Δεν θα 'ταν ανάγκη να αφιερώνεται μια "ειδική" μέρα, εάν καθ' όλη την υπόλοιπη διάρκεια του χρόνου δεν εφαρμοζόταν το αντίστροφο. Έτσι και σε μας: γιατί τόση πρεμούρα, τόση σπουδή, για την ανάδειξη της πρωτοβουλίας των φοιτητών εάν το ίδιο καθεστώς ελευθερίας τελεί εν ισχύει συνεχώς;

Αλλά, τέλος πάντων, υπάρχει και μια διαφορά, αφού αν στην "Γυναικοκρατία" οι γυναίκες αναλαμβάνουν τελετουργικά τα ηνία, για μια μέρα έστω, εδώ στα καθ' ημάς όλη η φασαρία γίνεται για να διαφημιστεί η σχολή, να διαχυθεί η κυρίαρχη άποψη για την οποία, ναι, η επιστράτευση της "αιχμής" της τεχνολογίας είναι πανάκεια, συνοδευόμενη από την αποσιώπηση της κριτικής που θέλει να είναι αιχμηρή απευθυνόμενη έναντι αυτής. Οπότε η αντιμετώπιση που αρμόζει είναι αυτή η πρακτική του "μποϋκοτάζ", του οικονομικού αποκλεισμού, αφού έχουμε να κάνουμε, επί της ουσίας, με μία εμπορική δραστηριότητα. Εφόσον αδημονούμε ορισμένοι να δείξουμε τις δουλειές μας, ας εστιάσουμε τις προσπάθειες μας στο να επιτύχουμε την έλευση της αλλαγής αυτής που θα ενισχύει τη μεταξύ μας αλληλεπίδραση, την έκφραση, πάντοτε· είναι η περιχαράκωση της εντός των συντεταγμένων, που ορίζονται ερήμην μας, του φεστιβάλ, γι’ αυτήν της την απουσία ένα εξαιρετικά ανεπαρκές υποκατάστατο. Η επικοινωνία μας με τους “απ’ έξω” μπορεί να επιδιωχθεί σε ανύποπτο χρόνο, με όρους που εμείς θα έχουμε θέσει· δίχως να τελούμε υπό την αιγίδα, την κηδεμονία όσων αποβλέπουν αλλού και κεφαλαιοποιούν αυτήν μας τη διάθεση. Προτρέπουμε στη μη συμμετοχή σε αυτό, να “αμαυρώσουμε” το φεστιβάλ…

Εκτενέστερα - Η χροιά της φωνής μας

Να τους κάνουμε να χάσουνε το χρώμα τους...

2010-05-06T18:48:00.006+03:00

Να κάνουμε να πέσει το ΤΗΧΕΙ του αίσχους

2010-04-01T20:48:00.010+03:00

Συνεχίζοντας την ιδιότυπη “εκστρατεία” μας, την οποία η κυκλοφορία του «Κύκλου των χαμένων φοιτητών» –κείμενο απόσπασμα του οποίου φιλοξενήθηκε και στο φύλλο της 18^ης Μαρτίου της τοπικής εφημερίδας «Ενημέρωση», δίχως να έχει υπάρξει έως τώρα κάποια αντίδραση από πλευράς των θιγόμενων– εγκαινίασε, προβήκαμε προ ολίγων ημερών στην ανάρτηση, στην πρόσοψη του κτηρίου όπου το ΤΗΧΕΙ στεγάζεται, του εικονιζόμενου πανό. Δεν ευτύχησε δυστυχώς να μακροημερεύσει· έσπευσαν κάποιοι να το απομακρύνουν. Η ταυτότητα των τελευταίων ομολογούμε ότι παραμένει σε εμάς άγνωστη και θα μπορούσε βέβαια κανείς να υποθέσει πως έχουμε να κάνουμε με μανιώδεις συλλέκτες έργων τέχνης, οι οποίοι θέλησαν έτσι να αποκτήσουν την αριστουργηματική μας δημιουργία. Τείνουμε όμως να υποθέσουμε ότι επρόκειτο για τους ίδιους εκείνους που η στάση τους στο πρόσφατο κείμενο μας ερμηνεύεται ως απόρροια μιας κάποιας “δυσανεξίας” έναντι της ενεργούς παρουσίας των φοιτητών και οι οποίοι προκρίνουν την απαλοιφή κάθε ίχνους αυτής.

Όμως εμείς, σε πείσμα όσων, υποφέροντας από μια ιδιάζουσα αχρωματοψία, πασχίζουν να επιτύχουν μια “εναρμόνιση” της πραγματικότητας με αυτή τους την πάθηση, θα μεριμνήσουμε ούτως ώστε τα χρώματα μας να αποδειχθούν ανεξίτηλα. Ως πραγματικοί ινδιάνοι θα επιμείνουμε να ιχνηλατούμε τον άτονο βηματισμό των χλωμών προσώπων –είπαμε, μπορούμε να τους κάνουμε να χάσουν το χρώμα τους– στο ολισθηρό μονοπάτι όπου επιλέγουν να πορεύονται· εντοπίζοντας εν προκειμένω, πίσω από την εσπευσμένη αφαίρεση ενός πανό, ισχυρά φοβικά σύνδρομα· εικάζοντας πως εκπορεύθηκε η συγκεκριμένη ενέργεια από εκείνους που εκλαμβάνουν, όπως φαίνεται, ένα λογοπαίγνιο, τη διασάλευση της “κανονικότητας” του λόγου, ως μέγιστη απειλή για τη στατικότητα του οικοδομήματος, στου οποίου την ανέγερση οι ίδιοι έχουν συμβάλει τα μέγιστα και που, ως προπύργιο κοινοτυπίας, ανθίσταται σθεναρά σε κάθε ψήγμα ευρηματικότητας. Το ΤΗΧΕΙ του αίσχους –του οποίου η πρόσοψη παραμένει άχρωμη σε αντίθεση με ότι ισχύει για τα εναπομείναντα λείψανα του αυθεντικού «τείχους του αίσχους», του τείχους του Βερολίνου– ίσως και να φαντάζει στα μάτια των εμπνευστών του εξίσου ευάλωτο απέναντι στην κριτική, απροστάτευτο σε μια πνοή αέρα, με την αχυρένια καλύβα από το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια. Εμείς βέβαια δεν είμαστε ο κακός λύκος. Αλλά προτιθέμεθα να γίνουμε το μαύρο πρόβατο.

Καλό Πάσχα

Τα χρώματα του πολέμου, βαφές αβγών